TÜV Πιστοποίηση ISO & προϊόντων, Επιθεώρηση, Εκτίμηση, Εκπαίδευση (και Web), Coaching, Διακρίβωση μετρητικού εξοπλισμού, Ανάπτυξη και αξιολόγηση Ανθρ. Πόρων


08 Oct


Author: admin
Comments: 0
No tags here

Female Leadership

A candid look at how women may better equip themselves for the millennium challenges

Men can be great leaders. Women can be great leaders. One of the very important aspect of excelling leadership is the quality of the business culture that these leaders are part of creating. This is an important aspect of leadership that is unfortunately often overlooked:

“Scandinavian Leadership (aka Swedish leadership) is earmarked by a flat organisational structure. Decisions are taken by consensus, it is easy to get in touch with the top echelons and transparency is prevalent. Business culture is one of acceptance, clarity and cooperation. Still, a 2009 white paper on Swedish leaders of Swedish companies in Asia showed that the leaders were changing their leadership style from consensus-driven to action-driven, explained by an inability of the local personnel to function efficiently in a flat environment. Asian businesses are prevalently structured in a hierarchical fashion.”

business structure

The hierarchical business structure is deemed as more suited to the industrial age and the flat (female quality inspired) organization to the now current information age.
So, what could men learn from women and vice versa? How can women strengthen their weaker and important leadership aspects and how can the good female and male leadership aspects transform into superlative leadership qualities? The following may shed some light on these questions.

You get what you are worthy of

“Women go into a relation with the hope that they will change their partner to the better, men enter relations with the hope that their woman will never change”.
What you are and what you aspire to be will define which people you work with, how you work with them and if they help you in your aspirations. You will never get or achieve what you have not made yourself worthy of, or what you are not ready to take in. The partner or the people in your life today may be hopelessly inadequate a year from now, or they may have supported you in propelling yourself to new heights of understanding and fulfilment. Continual evolvement from you and the people that you surround yourself with is essential for happiness to radiate into every corner of your life (and theirs).

The importance of culture in leadership

The true leader will have some of the qualities often associated with good leadership. Some of these are, according to Zenger and Folkman, as follows:
Takes initiative, Practices self development, Displays high integrity and honesty, Drives for results, Develops others, Inspires and motivates, and some more.
These qualities, when exercised, will affect what we call “the business culture”. It is apparent that when a business culture is clear, radiant and invigorating it will affect all people that are part of it, leading to happiness and satisfaction, curiosity and creativity, openness and willingness to cooperate.

Melissa Meyer

Getting stronger

In order for a woman to strengthen her leadership qualities, qualities that will ultimately lead to a sustainable, prospering cultural transformation it is suggested that some steps are followed:
1. Make self improvement a daily way of life, not something that is performed in a crisis. Go to workshops, read books, communicate.
2. Strengthen the inner observer.
3. Collect feedback on how you are perceived as a leader and how the people around you rate a good leader.
4. Show gratefulness and acknowledgement for yours and others achievements and for what universe delivers to you. Do this as a daily exercise.
4. Trust your intuition.
5. Work on issues of failure confidence, being who you are and balancing a professional life with personal endeavours.
5. Take full responsibility for your life and be fully accountable where this is relevant.
6. Work to Live as opposed to Live to work. Deciphered this means “work where there is true joy for you”.

Author: Sven E. B. Wetter
mentor, business consultant,
coach, psychotherapist.

Human behind healthcare professionals

Μια από τις πλέον σημαντικές σχέσεις που δημιουργούνται στη ζωή μας είναι εκείνη με τους γιατρούς μας, τους νοσηλευτές και τους επιστήμονες στο σύνολο των επαγγελμάτων υγείας.

Μία σχέση που συχνά είναι μονόδρομος, μας φοβίζει και που άλλοτε μας προσφέρει ικανοποίηση ή μας ταλαιπωρεί και μας καταβάλλει. Η πληρότητά της έγκειται στη διάθεση για συνεργασία και στην αμοιβαία προσπάθεια εύρεσης προσεγγίσεων που έχουν τη βάση τους στον ανθρώπινο παράγοντα – κάτι που φυσικά εμπλέκει δυναμικά αμφότερες πλευρές, τόσο τον ασθενή όσο και τον επαγγελματία υγείας.
Οι φωνές δυσαρέσκειας εντείνονται τον τελευταίο καιρό, καθώς η πλειοψηφία των ασθενών δηλώνει αφενός τη δυσαρέσκειά της ως προς την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, ενώ αφετέρου οι επαγγελματίες υγείας εμφανίζονται φανερά καταβεβλημένοι από την έλλειψη αναγνώρισης της προσφοράς τους και συνάμα προβληματισμένοι με την έλλειψη κινήτρων και παροχών στον τομέα της Υγείας. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για δύο πραγματικότητες, η σύγκλιση των οποίων έγκειται στην ερμηνεία της διαφορετικότητας των αντιλήψεων και των προσδοκιών, όπως αυτές διαμορφώνονται μεταξύ ασθενών και επαγγελματιών.
Για παράδειγμα, οι προτεραιότητες των ασθενών εκφράζονται στο να έχουν ένα ειδικό που θα τους ακούει και θα τους παρέχει τις απαραίτητες εξηγήσεις, που θα τους δίνει το χρόνο που χρειάζονται για να ολοκληρώσουν τη συνάντησή τους και που θα μπορούν να προσεγγίσουν άμεσα και χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες. Από την άλλη πλευρά, οι σημαντικότερες προτεραιότητες για τους ειδικούς αφορούν στην επίτευξη της εμπλοκής των ασθενών τους στο θεραπευτικό σχήμα και της προσφοράς από μέρους τους της καλύτερης δυνατής φαρμακευτικής κάλυψης. Εντέλει, η διαφορά των αιτημάτων των δύο πλευρών έγκειται στο ότι οι ειδικοί επικεντρώνονται σαφώς στην κάλυψη του τεχνικού τομέα, ενώ για τους ασθενείς το αίτημα αφορά πρωτίστως τον ανθρωπιστικό. Ακόμη λοιπόν κι αν η ασθένεια αναγνωριστεί πίσω από το σύμπτωμα, η ανθρώπινη συμπεριφορά των δύο πλευρών που θα αλληλεπιδράσουν δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί και να οριοθετηθεί! Προϋποθέτει τη θέληση και τη διαθεσιμότητα και των δύο πλευρών.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται σχετίζεται εύλογα με το timing διαμόρφωσης της θεραπευτικής σχέσης.

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η “σχέση” αυτή μεταξύ των δύο πλευρών οριοθετείται και εξελίσσεται από την πρώτη στιγμή της επαφής. Θα μπορούσαμε να πούμε πολύ απλά ότι η “θεραπευτική σχέση” ξεκινά να υφίσταται από το πρώτο “κλικ”, είτε πρόκειται για τηλεφωνική επικοινωνία είτε για την πρώτη συνάντηση. Στον τομέα δε της μη λεκτικής επικοινωνίας, τα ζωντανότερα παραδείγματα προέρχονται από μελέτες που έγιναν σε παιδιά κι εφήβους που νοσηλεύονταν, για το πώς βλέπουν οι ίδιοι τους θεραπευτές τους. Σε όλες τις περιπτώσεις οι απαντήσεις συνέκλιναν μεταξύ τους, είτε αυτές αφορούσαν στην έναρξη της σχέσης είτε προσδιόριζαν τη συνέχεια αυτής και τη διάρκεια.

Ένα δεύτερο ερώτημα που προκύπτει είναι το αν ο καλός επαγγελματίας υγείας γεννιέται ή γίνεται.

Η αλήθεια είναι ότι τα επαγγέλματα υγείας σήμερα δεν έχουν την αίγλη που είχαν στο παρελθόν, κυρίως λόγω της κρίσης και της σύγχυσης που διέρχεται τα τελευταία χρόνια το σύστημα υγείας. Την τελευταία δεκαετία γίνεται ιδιαίτερος λόγος για την προσωπικότητα και τις δεξιότητες των επαγγελματιών. Όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα υγείας, επιδεικνύονται υψηλά ποσοστά παθολογικών καταστάσεων συγκριτικά με το γενικότερο πληθυσμό, κάτι που δικαιολογείται εν μέρει από την ψυχολογική πίεση που υφίστανται οι επαγγελματίες στο κλινικό τους έργο. Η συζήτηση μάλιστα περιστρέφεται γύρω από τη διαπίστωση του αν οι ίδιοι είναι ευτυχισμένοι μέσα από την άσκηση του επαγγέλματός τους, με τα σημερινά δεδομένα, συγκριτικά με το παρελθόν. Με τους όρους λοιπόν του Αριστοτέλη, ο επαγγελματίας υγείας οφείλει να συγκεντρώνει χαρακτηριστικά όπως είναι το ήθος (αξίες) και το πάθος (το ευχάριστο συναίσθημα του ειδικού απέναντι στον ασθενή). Κατά καιρούς επιχειρήθηκε κυρίως για εκπαιδευτικούς σκοπούς η ανάπτυξη μιας λίστας ιδανικών χαρακτηριστικών που είναι καλό να συγκεντρώνουν οι επαγγελματίες για την άσκηση του έργου τους. Κοινός παρονομαστής στις προαναφερθείσες προσπάθειες ήταν η ανάγκη ανθρωπιστικής προσέγγισης και αντιμετώπισης του ασθενούς.

Η πρόκληση λοιπόν εντοπίζεται στη δυνατότητα εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας στις επικοινωνιακές δεξιότητες και στο πώς θα αναδείξουν πρωτίστως το ανθρώπινο πρόσωπό τους.

Κι εδώ όμως οι απόψεις διίστανται, καθώς ορισμένες θεωρητικές σχολές θεωρούν εφικτή την εκπαίδευση, ενώ άλλες πάλι πρεσβεύουν ότι η άσκηση των επαγγελμάτων υγείας είναι «κλίση κι όχι επιχείρηση».

Οι απόψεις, ωστόσο, γύρω από το θέμα φαίνεται να συγκλίνουν προς τη διαπίστωση ότι οι επικοινωνιακές δεξιότητες και η σχετική κουλτούρα είναι δυνατό να αποτελέσουν αντικείμενο απεριόριστης βελτίωσης.

Η “καλλιέργεια της ανθρώπινης διάστασης” αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα στο οποίο καλείται να αντεπεξέλθει κάθε επαγγελματίας υγείας. Το να κατέχει ο ειδικός τη δυνατότητα να κατανοεί τον «άλλο», χωρίς να εστιάζει στην ιατρική πληροφορία, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να αποκτήσει η θεραπευτική σχέση υπόσταση, περιεχόμενο και νόημα. Οι ιατρικές σχολές του εξωτερικού επιχειρούν πλέον να ανταποκριθούν στη νέα τάξη πραγμάτων, ενσωματώνοντας στα προγράμματα σπουδών τους τη διδασκαλία και την εξέταση των φοιτητών τους σε θέματα επικοινωνιακών δεξιοτήτων, σε προπτυχιακό επίπεδο. Στην Ελλάδα όμως οι προσπάθειες που γίνονται βρίσκονται ακόμη σε εμβρυϊκή φάση. Το 2005 (Vegni et al) επιχειρείται για πρώτη φορά – από την πλευρά του ειδικού – η κατανόηση της σχέσης που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας τους με τον ασθενή. Απαντώντας σε μία μόνο ερώτηση, που τους φέρνει αντιμέτωπους με το είδος της σχέσης που τους προκαλεί δυσκολία σε καταστάσεις εικονικών θεραπευτικών σεναρίων, προκύπτει πως νιώθουν άβολα κάτω από τρεις συνθήκες:
– όταν καλούνται να φερθούν ανθρώπινα,
– όταν καλούνται να δράσουν ανθρωποκεντρικά,
– όταν καλούνται να αλληλεπιδράσουν με εξωτερικούς παράγοντες, όπως είναι η οικογένεια του ασθενή.

Το άλλοθι ήταν δεδομένο μέχρι πρότινος, καθώς η μη συναισθηματική εμπλοκή των ειδικών στη θεραπευτική διαδικασία αποτελούσε το κυρίαρχο ρεύμα στο χώρο της επαγγελμάτων υγείας.

Το σίγουρο είναι ότι ακόμη και οι ειδικοί όταν βρίσκονται στη θέση του ασθενούς και αντιμετωπίζονται χωρίς ενσυναίσθηση και κατανόηση, εκδηλώνουν συναισθήματα θυμού, αγανάκτησης, ενώ δηλώνουν ότι νιώθουν προδομένοι. Μπορεί επομένως να αλλάξει η ήδη υπάρχουσα νοοτροπία, όταν η τάση αυτή συνδεθεί με την εκπαίδευση που θα λάβουν. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τόσο οι ειδικοί όσο και οι ασθενείς έχουν τις καλές και τις κακές στιγμές τους. Πρωταρχικό στοιχείο στη θεραπεία αποτελεί η κατανόηση της οπτικής του ασθενούς, δηλαδή οι σκέψεις, οι ιδέες, οι ανησυχίες, τα συναισθήματα και οι προσδοκίες του. Οι ικανότητες του επαγγελματία υγείας ως προς την έκφραση ενσυναίσθησης δεν εξαντλούνται μόνο στην ενεργητική ακρόαση, την ενθάρρυνση, αλλά εντοπίζονται κυρίως στη μη λεκτική επικοινωνία. Η έκφραση του προσώπου, η οικειότητα, το άγγιγμα θα αποτελέσουν το κατάλληλο μέσο για την έκφραση ενσυναίσθησης. Προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα βιβλία εκείνα, συγγραφείς των οποίων είναι οι ίδιοι οι ασθενείς. Άλλοτε με το να κατέχουν και τους δύο ρόλους, του ειδικού και του ασθενούς, κι άλλοτε δίνοντας απλώς φωνή στον ανθρώπινο πόνο που τους εμπιστεύτηκαν οι συνάνθρωποί τους. Τα συγγράμματα αυτά παρέχουν οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να οριοθετηθεί η δεδομένη επικοινωνιακή ανταλλαγή, έτσι ώστε να μη χαθεί πολύτιμη πληροφορία.

Το στοίχημα που τίθεται πλέον είναι το ακόλουθο:

σήμερα ο ασθενής επισκέπτεται τον ειδικό, όντας ενημερωμένος σχετικά με την περίπτωσή του από το internet. Αυτό ενοχλεί συνήθως τους επαγγελματίες γιατί πιστεύουν ότι αμφισβητείται ο ρόλος τους. Ο χειρισμός του “συναισθηματικού κόσμου” των επαγγελματιών υγείας παραμένει εκτεθειμένος. Το γεγονός αυτό εύλογα μπορεί να οδηγήσει έναν ειδικό που δεν είναι προετοιμασμένος γι αυτή την εξέλιξη στην αμφισβήτηση, την απομόνωση και εντέλει στην ακύρωση του ρόλου του. Πόσο αληθινά αντηχούν τα λόγια του Brody σήμερα: “οι επαγγελματίες υγείας θεωρούνται κινούμενος στόχος”…
Το ζητούμενο επομένως είναι πως για να μπορέσουν οι ειδικοί να αντεπεξέλθουν στο έργο τους και στις προκλήσεις που τίθενται, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη επαναπροσδιορισμού του “ρόλου” τους στο εργασιακό τους περιβάλλον, στις απαιτήσεις και επιθυμίες των ασθενών καθώς επίσης και αναθεώρησης του “ρόλου” τους μέσω της αρχικής τους εκτίμησης για την άσκηση του επαγγέλματος, στοχεύοντας στην εύρεση ανθρώπινου νοήματος στη θεραπευτική σχέση.
“Λένε πως τον παλιό καιρό η Ψυχή είχε σχήμα ανθρώπινο… μα ήταν πολύ μικρή, πιο φευγαλέα από τον σαρκικό εαυτό, κι έτσι περιπλανιόταν κι έβγαινε περίπατο όποτε της άρεσε”
(απόσπασμα από το έργο Middlemarch, Τζωρτζ Έλιοτ, Εκδόσεις Ίνδικτος, 2003, σελ. 730).

Βιβλιογραφική πηγή
Μελπομένη Κουτσοσίμου (2007). Η Πρόκληση του Θεραπευτικού δεσμού. ISBN:978-960-233-180-4. Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Μένη Κουτσοσίμου
Δρ & Μεταδιδάκτωρ στην Ποιότητα Υγείας

10 May


Author: admin
Comments: 1
No tags here

Είναι άραγε τόσο δύσκολο, να καταφέρουμε να οικοδομήσουμε εκ νέου, τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτείας και πολίτη;

Χωρίς, σε καμία περίπτωση, να μειώνεται η ατομική ευθύνη όλων μας -όχι τόσο στο αποτέλεσμα που βιώνουμε, όσο στην διαδικασία ανάκτησης-, στην σημερινή κατάσταση απόλυτης έλλειψης εμπιστοσύνης, η πολιτεία οφείλει να αναλάβει δράση. Οφείλει να κάνει το πρώτο βήμα, δίνοντας το ρυθμό και παρακινώντας άπαντες ν’ ακολουθήσουν.

Η σταδιακή άρση μιας σειράς από μέτρα, τα οποία εφαρμόζονται χρόνια τώρα και αποτελούν «εστίες μόλυνσης» της εμπιστοσύνης, πρέπει άμεσα να δρομολογηθεί. Όροι όπως: περαίωση, αυτοπεραίωση, κλείσιμο ανέλεγκτων υποθέσεων, μαζικές «ρυθμίσεις» ΙΚΑ, ΕΦΟΡΙΑΣ, «τακτοποίηση» ημιυπαιθρίων – αυθαιρέτων κλπ, πρέπει πάραυτα να σταματήσουν. Η διαχείριση των ανείσπρακτων βεβαιωμένων οφειλών, με τον τρόπο αυτό, δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού και πλήρους αποκαρδίωσης των συνειδητοποιημένων και εντίμων. Ωθεί στην παρανομία και καλλιεργεί περιβάλλον εξάρτησης και «αλισβερισιού»!

Παράλληλα, η εκχώρηση ευθυνών σε ιδιώτες -πρακτική που χρόνια εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες-, είναι δυνατόν να επιφέρει μοναδικά αποτελέσματα και να μετατρέψει πολίτες και επιχειρήσεις, σε απόλυτα κοινωνικά υπεύθυνες, οντότητες.
Το παράδειγμα των κυνηγών στη Γερμανία, αποτελεί ένδειξη μόνο, μια ευνομούμενης πολιτείας, με συμμετέχοντες πολίτες και προνοητικότητα αειφορίας και υπευθυνότητας.
Η πολιτεία έχει προβλέψει και έχει δημιουργήσει μια βάση δεδομένων σχετικά με τα δάση και τις εκτάσεις στα οποία επιτρέπει το κυνήγι. Το σύνολο αυτής της έκτασης, περιλαμβανομένων όλων των δημόσιων εκτάσεων και των οδικών δικτύων, μοιράζεται ετησίως σε χώρους ευθύνης, ίσους σε αριθμό με εκείνο των κυνηγών που έχουν λάβει τη σχετική άδεια, να εξασκούν το σπορ που τους αρέσει. Το κόστος της άδειας αυτής, είναι σχετικά μικρό, όμως μια σειρά από υποχρεώσεις, συνοδεύουν αυτή την άδεια. Μεταξύ αυτών, ο περιορισμός στην ποσότητα και ποιότητα των θηραμάτων, οι εποχικές περίοδοι κυνηγίου, οι κανόνες ασφάλειας αλλά και η ανάθεση χώρου ευθύνης και επέμβασης. Ο καθαρισμός των δασών για την αποφυγή πυρκαγιών, με αυτό τον τρόπο, έχει εκχωρηθεί σε υπεύθυνους πολίτες. Η υποβολή και δοκιμή σχεδίου δράσης σε περίπτωση περιστατικών (πυρκαγιάς, πλημύρας, κατολίσθησης, σεισμού κλπ) ανήκει πλέον στον υπεύθυνο -και για το λόγο αυτό και κοινωνικά υπερήφανο- πολίτη. Τη φιλοζωϊα του ο πολίτης (κυνηγός), τη δείχνει και με την ανάληψη υπεύθυνου ρόλου, ακόμη και όταν ένα ζωάκι χτυπηθεί στο οδικό δίκτυο περιοχής ευθύνης του. Αδιακρίτως ώρας, ο πολίτης αυτός, θα ενημερωθεί από τη συντεταγμένη πολιτεία (η αστυνομία και οι άλλες κρατικές υπηρεσίες, έχουν πρόσβαση στον κατάλογο αντιστοίχησης περιοχών και υπευθύνων προσώπων) και θα αναλάβει τη διαχείριση του περιστατικού. Αν χρειάζεται περίθαλψη, καθαρισμό ο δρόμος, ταφή ή οτιδήποτε άλλο, ο πολίτης θα ενεργήσει.
Το ουσιαστικότερο δε της υπόθεσης, είναι ότι τυχόν μη ενεργοποίηση του πολίτη που συνεπάγεται ασυνέπεια στις υποχρεώσεις του, πλην των λοιπών επιπτώσεων, του στερούν την άδεια κυνηγίου (προειδοποιητικά την πρώτη φορά για διάστημα 2 ετών και εφ όρου ζωής τη δεύτερη).
Άδεια κυνηγίου λοιπόν σημαίνει όχι μόνο δικαιώματα… αλλά και συγκεκριμένες υποχρεώσεις.

Στη χώρα μας, πλήθος πρακτικών σε εξοργίζει. Η εξίσωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης με εκείνου της κίνησης, η διαχείριση της υγραεριοκίνησης (αφήνω ν’ αναπτυχθεί η αγορά και στη συνέχεια φορολογώ το νέο καύσιμο τιμωρώντας τους πολίτες), η περίπτωση των καυσόξυλων για τα οποία επετράπει η ασύδοτη ανάπτυξη επιχειρήσεων πώλησης καυσόξυλων και τώρα «υπόπτως» προετοιμάζεται η απαγόρευση των τζακιών, της αγοράς των φωτοβολταϊκών επενδύσεων τις οποίες οι πρακτικές ασυνέπειας κατάστησαν ασύμφορες και καθόλου ελκυστικές για ξένους επενδυτές κλπ, επιδείνωσαν επικίνδυνα τη σχέση εμπιστοσύνης και οδήγησαν τον πολίτη με πλήρη ισχύ, στην παρανομία, την απαξίωση… την εξέγερση αύριο.

Στο χώρο του αυτοκινήτου, τα πράγματα είναι απλά.
Κάθε αυτοκίνητο, επισκέπτεται έναν σταθμό ΚΤΕΟ σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο σταθμός αυτός, με υπεύθυνο τρόπο, θα μπορούσε να ελέγξει αν και κατά πόσο τα χιλιόμετρα στο καντράν του αυτοκινήτου είναι πραγματικά (ελέγχοντας και άλλα τεκμήρια όπως βιβλίο συντήρησης, οπτική κατάσταση κλπ) και να τεκμηριώσει σε μια εθνική βάση δεδομένων, τον αριθμό των χιλιομέτρων που διένυσε στην ενδιάμεση περίοδο.

Υπεύθυνος τρόπος σημαίνει: ευθύνη – επιπτώσεις. Συμμετοχή του ιδιώτη.

Συγκριτικός έλεγχος σε αυτή τη βάση δεδομένων, των χιλιομέτρων ενός αυτοκινήτου, μπορεί να οδηγήσει σε:
– στοιχείο αντικειμενικής φορολόγησης τελών κυκλοφορίας (γιατί να πληρώνει τέλη κυκλοφορίας ένα αυτοκίνητο που δεν χρησιμοποιεί τους δρόμους και τις υποδομές, και να μην έχουν όλα τα αυτοκίνητα ανάλογη της χρήσης συμμετοχή;),
– διασταύρωση της πραγματικής κατανάλωσης καυσίμου του ΑΦΜ / Αριθμός κυκλοφορίας (τα οποία θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό για την αγορά καυσίμου) με την εκτίμηση κατανάλωσης βάσει διανυθέντων χιλιομέτρων αλλά και μια σειρά από άλλα συμπεράσματα που εύκολα μπορεί κανείς να βγάλει και να αξιοποιηθούν.

Αν η μέθοδος αυτή εφαρμοστεί, η ευθύνη λαθρεμπορίας είναι εύκολα εντοπίσιμη και αποδόσιμη. Ο πολίτης συμμετέχει ενεργά και αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όπου του αναλογούν. Όλα είναι ξεκάθαρα και προσχήματα αύξησης της φορολογίας δεν υφίστανται.

Είναι σημαντικό να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη, μα πιο σημαντικό είναι να αντιληφθούμε όλοι μας τις πραγματικές κοινωνικές μας ευθύνες και τις επιπτώσεις καταπάτησης αυτών.

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Φεβρουάριος 2013)

Όταν πρόκειται για την υγεία μας, η λέξη «καλύτερο», περικλείει κυρίως: δύναμη, επάρκεια χρόνου, κουράγιο, αξιοπρέπεια κλπ.

Όταν πάλι πρόκειται για δύσκολες στιγμές στη ζωή: επιβίωση, ψυχολογική δύναμη, αντοχές, ευκαιρίες κλπ. Όταν τέλος πρόκειται για υλικά αγαθά, τότε η λέξη «καλύτερο» ταυτίζεται κυρίως με το κόστος. Δεδομένου ότι μια σειρά από έρευνες (τεκμηριωμένες και μη, έγκυρες και άτυπες), σταθερά επιμένουν να αποδεικνύουν τα οικονομικότερα αποτελέσματα που επιφέρει η προληπτική δράση, έναντι της διορθωτικής, ίσως πρέπει -εμείς οι επαγγελματίες του αυτοκινήτου- να εντείνουμε τις προσπάθειες, να γίνει κατανοητό στους πελάτες μας, ότι αναφερόμενοι στη συντήρηση (service)… μιλάμε για άμεση και έμμεση εξοικονόμηση χρημάτων!

Οι καιροί είναι δύσκολοι και το τοίχος της αντίρρησης, ορθώνεται θεόρατο και κρουστό μπροστά μας, σε κάθε προσπάθεια να πείσουμε τον βίαια δοκιμαζόμενο Έλληνα. Το απόφθεγμα του Γιάννη Ρίτσου:

« Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ, μοιάζει σα να μη το ‘χω »

είναι πλήρες περιεχομένου, στυγνό και αμείλικτο! Εμείς το ξέρουμε καλά, πως η πιστή τήρηση του προγράμματος προληπτικής συντήρησης του εκάστοτε κατασκευαστή οποιαδήποτε μηχανής (πόσο μάλλον μιας τόσο πολύπλοκης όπως το αυτοκίνητο), μακροπρόθεσμα, διατηρεί την υψηλή αξία και εξοικονομεί πολλά χρήματα. Δεν αρκεί όμως να το «έχουμε» εμείς! Αξία αποκτά, όταν καταφέρνει κανείς αυτό που γνωρίζει ο ίδιος, να το δει και εκείνος στον οποίο απευθύνονται οι υπηρεσίες, γνώσεις, προτροπές του.

Είναι αλήθεια ότι ο επισκευαστής αυτοκινήτων, έχει ένα εκπληκτικό προνόμιο. Η συνειδητοποίηση του κατόχου ενός αυτοκινήτου, σε σχέση με το πρόγραμμα συντήρησης του κατασκευαστή, είναι αξιομνημόνευτη. Μπορεί προληπτικό έλεγχο υγείας (το γνωστό check up), να μην κάνει ετησίως όπως συνιστούν οι γιατροί -ίσως και με εξαιρετικά δυσάρεστες επιπτώσεις πολλές φορές-, μπορεί μια σειρά από άλλα πράγματα να τα παραμελεί… «επιμελώς» και να του «κοστίζουν» με διάφορους τρόπους «ακριβά», είναι όμως στην πλειονότητά του συνεπέστατος, στον ετήσιο προληπτικό έλεγχο του αυτοκινήτου του! Όταν θα δει τη σχετική ένδειξη στο καντράν ή εξαντληθούν τα χιλιόμετρα που του έχουν υποδειχθεί από το συνεργείο του, τότε θα προγραμματίσει την επίσκεψή του ή σε κάθε περίπτωση θ’ αρχίζει να νιώθει άβολα σε σχέση με την ασυνέπειά του.

Είναι λοιπόν μεγάλη παράληψη από μέρους μας, εκτός της μη ορθής και πλήρους επικοινωνίας της έννοιας: συντήρηση (service), η μη προσφορά του πραγματικού περιεχομένου αυτής. Συντήρηση, όπως την έχει προβλέψει και απαιτεί ο κατασκευαστής (δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι κατασκευαστές αυτοκινήτων «σκέφτονται» με τον ίδιο τρόπο), είναι μια σειρά από ελέγχους σε νευραλγικά σημεία του αυτοκινήτου και αντικαταστάσεις προληπτικού κυρίως χαρακτήρα (πριν κάτι από αυτά -λάδια, φίλτρα κλπ- εξαντλήσει τη ζωή του και δημιουργήσει υψηλότερου κόστους (και όχι μόνο), προβλήματα. Η αποφυγή του προληπτικού χαρακτήρα ελέγχων, σε μια τυπική – τακτή επίσκεψη στο συνεργείο και η εξάντληση του περιεχομένου αυτής απλώς στις αντικαταστάσεις (λάδια – φίλτρο), μπορεί να φαίνεται οικονομικότερη. Στην πραγματικότητα δεν είναι. Παράλληλα, δεν παρέχει στον οδηγό την απαραίτητη αίσθηση αλλά και αντικειμενική ασφάλεια ότι, κάποιος εξειδικευμένος και καλά εκπαιδευμένος τεχνικός, αφιέρωσε το χρόνο που έχει προβλέψει ο κατασκευαστής, για να ελέγξει και επιβεβαιώσει με επάρκεια ότι το αυτοκίνητο είναι αξιόπιστο και ικανό να μεταφέρει με ασφάλεια ανθρώπινες ζωές, για όλο το διάστημα μέχρι την επόμενη συντήρηση. Πλην της ασφάλειας, παράπλευρο αλλά όχι αμελητέο όφελος για τον πελάτη, προκύπτει από τη συνεισφορά της σωστής συντήρησης, στη μείωση κατανάλωσης καυσίμου:
1. Οικονομικότερη λειτουργία καλοσυντηρημένου και καθαρού κινητήρα (συνεισφορά 5 – 7%)
2. Εξοικονόμηση από την αντικατάσταση βρώμικου και βουλωμένου φίλτρου αέρος (συνεισφορά έως 10%)
3. Ρύθμιση σωστής πίεσης και έγκαιρη αντικατάσταση φθαρμένων ελαστικών (συνεισφορά 3 – 7%)
4. Χρήση του λιπαντικού κινητήρα που προτείνει ο κατασκευαστής (συνεισφορά μέχρι 2%)

Υπηρεσία δε προς τον πελάτη του, πρέπει να θεωρεί το συνεργείο, την συμβουλευτική για την μείωση της κατανάλωσης, που αφορά σε θέματα ορθής πρακτικής:
1. Η μόνιμη παραμονή σχάρας οροφής, αυξάνει την κατανάλωση μέχρι και 5%
2. Όχι καλά βιδωμένο καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου, επιτρέπει την εξάτμιση καυσίμου
3. Μεταφορά υπερβολικού και άσκοπου βάρους, αυξάνει την κατανάλωση
4. Άσκοπη χρήση κλιματιστικού, επιφέρει πρόσθετη κατανάλωση μέχρι με 8%
5. Ήρεμη οδήγηση χωρίς απότομες αυξομειώσεις ταχύτητας, χρήση των μεγαλύτερων δυνατών ταχυτήτων στον συμπλέκτη, αποφυγή στροφών στον κινητήρα στις κόκκινες ενδείξεις, χρήση cruise control όταν υπάρχει, σωστός σχεδιασμός διαδρομών (ώρες μη αιχμής, δρόμοι μη αιχμής), σβήσιμο του κινητήρα σε στάσεις άνω των 10 δευτερολέπτων, οδήγηση με κλειστά παράθυρα κλπ, βελτιώνουν απίστευτα την κατανάλωση

Είναι λοιπόν επιτακτικό, να αναβαθμίσουμε τις υπηρεσίες και το ρόλο μας, προσφέροντας πραγματική ποιότητα! Να υπενθυμίσουμε στους πελάτες μας, ότι η σωστή συντήρηση του αυτοκινήτου τους, κοστίζει όσο ένα μικρό μέρος της εξοικονόμησης που διασφαλίζεται.

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Ιανουάριος 2013)

Όταν δεν έχεις όρεξη ν’ ασχοληθείς… βγάζεις μια απαγόρευση!

Αν όμως δεν γνωρίζεις την ανθρώπινη ψυχολογία… είναι πολύ πιθανό να επιτύχεις ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα!

Προσφάτως, στο κολυμβητήριο το οποίο περνώ καθημερινά τις πρώτες πρωινές μου ώρες, με έκπληξη αντίκρισα μια ανακοίνωση:

«Γνωρίζουμε στους κολυμβητές και στις κολυμβήτριες ότι η χρήση σαμπουάν απαγορεύεται στο εξής! Η επιχορήγηση του Δήμου από τον κρατικό προϋπολογισμό έχει σταματήσει και αυτό έχει σαν συνέπεια την έλλειψη πόρων! …»

Η σκέψη μου αμέσως εστιάστηκε στη λέξη: «Απαγορεύεται» και συνειρμικά προχώρησε στις επιπτώσεις του εντοπισμού παραβατών, την δημιουργία ενός πόλου έλξης των μικρότερων ηλικιών να επαναστατήσουν, αντιδράσεις κλπ.
Σύντομα έφτασε στ’ αυτιά μου, η προσπάθεια κάποιων κυριών μεγαλύτερης ηλικίας, να συλλέξουν υπογραφές, να αντιταχθούν στην «απαράδεκτη απαγόρευση»! Πιθανών μάλιστα, κάποιες από τις κυρίες αυτές, να μην χρησιμοποιούσαν καν το ντουζ μετά τη κολύμβηση, αφού προσερχόντουσαν και αποχωρούσαν με το μπουρνούζι φορεμένο (κατοικούν ακριβώς δίπλα στο κολυμβητήριο), κατόπιν όμως της απαγόρευσης, έγιναν φανατικοί χρήστες του.

Εξετάζοντας μία μόνο από τις συνιστώσες της ανθρώπινης ψυχολογίας, αρκεί κανείς να θυμηθεί την αξιοποίηση αυτής από τον Ιωάννη Καποδίστρια, στην καθιέρωση της πατάτας στο νεοσύστατο τότε Ελληνικό κράτος, στις 14. Ιανουαρίου του 1828.
Ως σκεπτόμενος πολιτικός άνδρας (ένας από τους ελάχιστους μέχρι σήμερα), εξέτασε αρχικά την παράμετρο της ανάγκης να μη μοιραστεί δωρεάν (τσάμπα) στον λαό της χειμαζόμενης τότε Ελλάδος, γιατί κανείς δεν θα το καταδεχόταν, πιστεύοντας ότι είναι εξαιρετικά μικρής αξίας!
Χρησιμοποιώντας λοιπόν τις τεχνικές του Φρειδερίκου του Μέγα της Πρωσίας και του Πάρμαντ της Γαλλίας, διέταξε οι πατάτες να ξεφορτώνονται δημόσια στις αποβάθρες του Ναυπλίου και να φυλάσσονται με ισχυρή φρουρά. Αυτό ερέθισε το ενδιαφέρον των Ελλήνων, οι οποίοι σκέφτηκαν: «Για να φυλάσσονται τόσο καλά θα έχουν αξία»… και με εξαιρετική δεξιοτεχνία ανακάλυπταν τρόπους να κλέβουν τσουβάλια. Οι φρουροί (κατ’ εντολή του Κυβερνήτη της Ελλάδος), έκαναν πως δεν βλέπουν τι συνέβαινε, έως ότου οι αποβάθρες άδειασαν και με τον τρόπο αυτό η θρεπτική πατάτα -που ο Καποδίστριας εντέχνως μας γνώρισε-, μετεξελίχθηκε σε εθνικό προϊόν.
Στην περίπτωση του κολυμβητηρίου, είναι σίγουρο ότι η απαγόρευση, θα φέρει ανεξέλεγκτα αποτελέσματα, τέτοια που φέρνουμε στο μυαλό μας κάθε φορά που προσπαθούμε να δούμε, τι δεν πήγε καλά στην Ελλάδα και διαλύθηκαν τα πάντα. Τι δεν πήγε καλά και εξαφανίστηκε η παραγωγική δραστηριότητα, ενώ ιδέες υπάρχουν και πάντα ο Έλληνας ήξερε να μοχθεί!

Ασφαλώς υπάρχουν και πολλές άλλες συνιστώσες που επηρεάζουν απίστευτα την ανθρώπινη συμπεριφορά. Είτε μεμονωμένων ατόμων, είτε των ίδιων ως μέλη ομάδων με διάφορους κοινωνικούς ρόλους κάθε φορά.

Απλώς αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν η ανακοίνωση έγραφε:
«Αγαπητοί κολυμβητές, διαπιστώνοντας καθημερινά την αγάπη σας για την κολύμβηση, με γνώμονα την ενεργό συμβολή σας ώστε το κολυμβητήριό μας να είναι ανοιχτό στους δύσκολους καιρούς που διερχόμαστε, σας καλώ να ανταλλάξουμε ιδέες που θα οδηγήσουν σε λύσεις!
Το Σάββατο στις 11:00, παρακαλείστε να είστε όλοι εδώ…
Ο Δήμαρχος …»
και ακολουθούσε μια ειλικρινής συνάντηση, στην οποία ο κάθε κολυμβητής, θα ερχόταν μπροστά στις επιπτώσεις πράξεων. Μια επεξήγηση της οικονομικής αδυναμίας, λόγω διακοπής της κρατικής επιχορήγησης, μια παράθεση των κολυμβητηρίων της Ελλάδος που για τους ίδιους λόγους είναι ήδη κλειστά αλλά και μια αναλυτική προσέγγιση συγκεκριμένης συμβολής των κολυμβητών.
Και αναρωτιέμαι επίσης, υπάρχει κάποιος κολυμβητής, που δεν θα άκουγε;
Κάποιος κολυμβητής που θα ενημερωνόταν ότι το κόστος της ενέργειας για τη θέρμανση είναι περίπου € 1.500,- την ημέρα με την υφιστάμενη λειτουργία, αν όμως συναινέσουν όλοι και η θερμοκρασία του νερού από τους 25,5°C που είναι σήμερα, τροποποιηθεί στους 24,5°C, αυτό σημαίνει περίπου εξοικονόμηση € 300,- ημερησίως, ενώ παράλληλα αν περιοριστεί λίγο η χρήση του ζεστού νερού στα αποδυτήρια, θα εξοικονομηθούν ακόμη € 250,- ημερησίων… και αυτό σημαίνει ότι η πισίνα θα μπορέσει να είναι ανοικτή… και θα αντιδρούσε;

Δεν είναι όμως μόνο το κολυμβητήριο το θέμα.
Είναι τα πάντα γύρω μας.

Συνέδεσε κανείς, την τακτική δήθεν αλληλεγγύης, να δίνονται τα εισιτήρια πολλαπλών διαδρομών των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, σε επόμενους επιβάτες, με την επίπτωση: νέες προσλήψεις ελεγκτών, έλλειψη πόρων για γραμμές μη συμφέρουσες, αραίωση ή και κατάργηση δρομολογίων, νέους φόρους, κούρεμα συντάξεων κλπ;
Ποιος πολίτης θα συνέχιζε μια τέτοια τακτική; Η συνειδητοποίηση, κοστίζει λιγότερο στην τσέπη και τη ζωή του Έλληνα και το έχει ιδιαίτερη ανάγκη αυτό, κυρίως σήμερα.

Επιστρέφοντας στο θέμα… χρειαζόμαστε πραγματικούς ηγέτες, σκεπτόμενους ανθρώπους, που έχουν όραμα Ελλάδας και ασφαλώς όχι να διδάξουν στο Harvard: «πως καταστρέφεται η δομή μιας χώρας»!

Αναρωτιέμαι τέλος, αν ένας έλληνας πρωθυπουργός, στο ξεκίνημα της θητείας του, καλούσε αυτοβούλως ανεξάρτητο διεθνώς αναγνωρισμένο οικονομικό φορέα, για κείνον και όλους τους υπουργούς του, να γίνει έλεγχος, καταγραφή και δημοσιοποίηση όλης της περιουσίας αυτών και των περί αυτών και στη διάρκεια της θητείας του στο τέλος κάθε έτους συνέβαινε ακριβώς το ίδιο, με συγκρίσεις και επιπτώσεις, δεν θα αποτελούσε ειλικρινή έκφραση, του: «Αγαπώ τον τόπο μου, σέβομαι τους πολίτες του και θέλω να προσφέρω πραγματικά»;
Αν οποιαδήποτε στιγμή, οποιαδήποτε δημοσιοποίηση θεμάτων διαφθοράς ανθρώπων της κυβέρνησης, οδηγούσαν τον πρωθυπουργό να θέσει εκτός βουλευτικής ασυλίας τον εμπλεκόμενο και σε διαθεσιμότητα από τα κοινά καθήκοντά του, μέχρι να ξεκαθαρίσει το όνομά του (με τάχιστες νομικές διαδικασίες), με επιβεβλημένη απολογία ή δημόσια επανόρθωση στις περιπτώσεις πλάνης… δεν θα οδηγούσαν στην παρακίνηση και έμπνευση των πολιτών να προσφέρουν τα μέγιστα στο επιδιωκόμενο νέο ξεκίνημα;

Είναι καιρός να απευθυνθούμε σε ανθρώπους, με ανθρώπινη προσέγγιση!

Πρέπει να βρούμε τρόπους, να εμπνεύσουμε εκείνο που επιδιώκουμε και να παρακινήσουμε μυαλά! Μόνο τότε, θα πετύχουμε πραγματικό αποτέλεσμα!

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2012)

Ίσως ακούγεται σαν ανέκδοτο, σε μία χώρα που σταδιακά και μεθοδικά, έκλεισε οτιδήποτε σχετίζονταν με παραγωγή, είναι όμως μια ιδέα, ένα όραμα, μια φλόγα!

Δεν ξέρω αν αυτό το εγχείρημα θα είναι το ίδιο ή ένα μέρος του εναύσματος μιας νέας Ελληνικής οικονομίας, είναι όμως η καλύτερη χρονική στιγμή, να επανεξεταστούν τέτοιες σκέψεις και να αγκαλιαστούν όχι μόνο από φιλόδοξους επιχειρηματίες, αλλά και από οραματιστές πολιτικούς, ορεξάτους για δημιουργία εργαζόμενους και εθνικά υπερήφανους καταναλωτές.

Παντού αλλού, Έλληνες διαπρέπουν!

Ακόμη και στον ιδιαίτερο και απαιτητικό χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας, έχουν τη δική τους θέση πίσω από άκρως επιτυχημένα εγχειρήματα (Jean C. Daninos – Facel Vega / Ford, Αλέξανδρος Ισηγόνης – mini cooper, Σωτήρης Κώβος – Peugeot / Mazda / Toyota, Ανδρέας Ζαπατίνας – Fiat / Alfa Romeo / BMW / Subaru, Βίκυ Βλαχάκη – Audi / Mercedes / General Motors, Γεώργιος Λιαμάδας – Aletis, Νικόλας Τομπάζης – Ferrari, Γιώργος Χρονάκης – Aston Martin αλλά και άλλοι που ίσως διαφεύγουν)!

Η εταιρεία “NAMCO” από τη Ραιδεστό Θεσσαλονίκης λοιπόν, σχεδιάζει να υλοποιήσει το “Ελληνικό Όνειρο”!

Η αναβίωση του θρυλικού PONY, είναι προ των πυλών!

Ο κ. Πέτρος Τζανέτος Κοντογούρης, πρόεδρος του Δ.Σ της εταιρείας, έχει ένα όραμα: «αυτοκίνητα απλά, μικρά, ορθολογικά, αντιρρυπαντικά και πάνω απ΄ όλα φτηνά, για Έλληνες αλλά όχι μόνο»!

Με τα νέα μοντέλα Stalion 4X4 και CITY STAR (πρωτοποριακού ηλεκτρικού αυτοκινήτου πόλης αλλά και άλλων καταστάσεων), αναμένεται το 2014 να διεκδικήσει μερίδιο αγοράς!

Η παραγωγή του γνωστού PONY, διήρκησε από το 1974 έως το 1982, φτάνοντας συνολικά τα 18.000 οχήματα. Χάριν στον κακό Ελληνικό εαυτό της εποχής: άκρατος κακός συνδικαλισμός, συμφέροντα εκφρασμένα μέσω πολιτικών ανδρών και επιλογών κλπ, το εργοστάσιο και η μάρκα αποσύρθηκαν το 1982.

Ο ανωτέρω αριθμός, μπορεί να φαίνεται μικρός, (αναλογιζόμενοι τα σύγχρονα νούμερα, 280.000 νέα αυτοκίνητα η Ελληνική αγορά το 2007), είναι όμως ικανός να δώσει απίστευτη ώθηση σε έναν κλάδο παραγωγής που μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία: τεχνολογίας, άμεσων και έμμεσων θέσεων εργασίας, ανάπτυξης, αλλά και εξοικονόμησης χρημάτων στο Ελληνικό νοικοκυριό, ανάπτυξης της εγχώριας οικονομίας με μη εξαγωγή χρήματος και τέλος αύξησης του κρατικού εσόδου (φόροι).

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντικό ένα τέτοιο παραγωγικό ξεκίνημα;

Είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί μπορεί να είναι ο προπομπός μιας νέας εποχής!

Είναι η καταλληλότερη περίοδος, η αγορά να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις, μια αμιγώς Ελληνική προσπάθεια: “Ελληνικό Αυτοκίνητο”!

Αν η στρατηγική που θα χαραχθεί, εμπεριέχει ως πρωτεύουσα συνιστώσα, το σεβασμό στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα αλλά και τις ιδιαίτερες συνθήκες που σήμερα επικρατούν, είναι δυνατόν να αποτελέσει μια γενικότερη απάντηση στην βιαίως μετασχηματιζόμενη αγορά!

Μπορεί να είναι σύγχρονο – ασφαλές, ιδιαίτερα ελκυστικό στην εμφάνιση, προσαρμοσμένο στις τοπικές ανάγκες (κυβικά, χαρακτήρας κλπ), αξιόπιστο, με άριστη και άμεση υποστήριξη, στο μέτρο των οικονομικών δυνατοτήτων του Έλληνα. Μπορεί η κρατική μηχανή (αεροδρόμια, λιμάνια, ταχυδρομεία, δημόσιες υπηρεσίες, στρατός, ναυπηγεία…) να είναι ο θεμέλιος λίθος και η διασφάλιση και παράλληλα ειδικές προβλέψεις σε αναπτυξιακές νομοθετικές η κανονιστικές διατάξεις, να ενθαρρύνουν το εγχείρημα.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό επίσης γιατί η Ελλάδα δεν είναι και ούτε της πρέπει να γίνει, ο παραθεριστικός τόπος που θα ζήσουν τα τελευταία τους χρόνια -όταν βγουν στη σύνταξη- οι Ευρωπαίοι και εμείς οι σερβιτόροι!

Η Ελλάδα κάποτε είχε πρωτογενή παραγωγή (Κλωστοϋφαντουργία, Μεταλλουργία, Υποδηματοποιία, Ζυθοποιία, Ναυτιλία με Ελληνική Σημαία, Βιομηχανία τροφίμων, πλούσια αγροτική παραγωγή κλπ) και αρίστευε στο διεθνές προσκήνιο.

Προφανώς κάτι κάναμε λάθος όλα αυτά τα χρόνια και πρέπει να το αλλάξουμε.

Ήρθε η ώρα να στηρίξουμε εμπράκτως κάθε προσπάθεια που κινείται στην κατεύθυνση των στόχων μας!

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2012)

Για τον υπόλοιπο κόσμο… «ΙΣΟ» και όχι ISO, τιμώντας την Ελληνική προέλευση της έννοιας που βρίσκεται πίσω από την λέξη: ποιότητα!

Γιατί… προδιαγραφές, πρότυπα, ποιοτικός έλεγχος, ακόμη και διακρίβωση, είναι στοιχεία που επεξεργάστηκε για πρώτη φορά ανθρώπου νους, στην Αρχαία Αθήνα!

Η μαρμάρινη επιγραφή που βρέθηκε στην Ελευσίνα, δίνει επαρκή στοιχεία για μια παραγγελία που δόθηκε σε τόρνο μετάλλων το 400 π.Χ., για την κατασκευή μπρούτζινων πόλων και εμπολίων, που προορίζονταν να τοποθετηθούν μεταξύ των σπονδύλων των κιόνων της Φιλώνιας Στοάς στο Τελεστήριο της Ελευσίνος!

Οι προδιαγραφές προς τον κατασκευαστή, ήταν πολύ συγκεκριμένες! Έπρεπε να κατασκευάσει τους πόλους και τα εμπόλια, βάσει προδιαγεγραμμένων -και τεκμηριωμένων στη μαρμάρινη επιγραφή- απαιτήσεων, προκειμένου αυτά να ανταπεξέλθουν στις ιδιότητες που αξίωνε να έχει κάθε μεμονωμένη σύνδεση!
Εξίσου σημαντικό για τη διαδικασία της κατασκευής, ήταν, εκείνη να περιλαμβάνει όλους τους ποιοτικούς ελέγχους, τις μετρήσεις και τις επαληθεύσεις, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να ήταν: «ΙΣΟ με τα πρωτότυπα», που είχαν παραδοθεί στον κατασκευαστή.

Κάθε φορά λοιπόν, που καλούμαστε να επαναλάβουμε ένα κατασκεύασμα, να το καταστήσουμε δηλαδή ΙΣΟ με κάποιο πρότυπο, οι μετρήσεις που θα διενεργηθούν, θα πρέπει να είναι αξιόπιστες. Επεκτείνοντας τη σκέψη, κάθε φορά που πρέπει να εφαρμόσουμε μία συγκεκριμένη δύναμη, ένα συγκεκριμένο βάρος, μία συγκεκριμένη πίεση, μία συγκεκριμένη κλίση (γωνία) κλπ, για να δημιουργήσουμε ένα ΙΣΟ (με κάποιο πρωτότυπο) αποτέλεσμα, χρειαζόμαστε αξιόπιστα εργαλεία και συσκευές!

Η πιστότητα των εργαλείων και συσκευών μέτρησης και ελέγχου, αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα, ώστε το αποτέλεσμα να είναι ΙΣΟ.
Η διακρίβωση, είναι ακριβώς εκείνη η διαδικασία με την οποία επιβεβαιώνεται η πιστότητα στη μέτρηση (ή την εφαρμογή κάποιων μονάδων). Τα μετρητικά εργαλεία και οι συσκευές, εξετάζονται βάσει πολύ συγκεκριμένων και αυστηρών διαδικασιών (περιγεγραμμένων σε πρότυπα) και σε τακτά – συγκεκριμένα διαστήματα, ώστε να είμαστε σίγουροι, ότι μετρούν πάντα σωστά.

Η διακρίβωση, είναι μια διαδικασία που ασυναίσθητα όλοι μας σε κάποιο βαθμό, χρησιμοποιούμε στην ζωή μας.
Ζυγιζόμαστε στην ίδια ζυγαριά, για να μπορούμε με τον τρόπο αυτό να ελέγχουμε σωστά την πορεία του βάρους μας, αλλά σε τακτά διαστήματα, ζυγιζόμαστε και σε ένα φαρμακείο γνωρίζοντας ότι εκεί, η ζυγαριά διακριβώνεται και είναι πιο αξιόπιστο το αποτέλεσμα της μέτρησης.
Έχουμε ρυθμίσει το κινητό τηλέφωνο, να διορθώνει αυτόματα την ώρα από το δίκτυο της τηλεφωνίας και ελέγχουμε συχνά το ρολόι χειρός, κατά πόσο συμβαδίζει!
Όταν οι απαιτήσεις από το αποτέλεσμα της μέτρησης, είναι κάπως χαλαρές, τότε τέτοιου είδους διαδικασίες επιβεβαίωσης, επαρκούν. Όταν όμως, η ανάγκη της μέτρησης, είναι επιτακτικό να έχει εξαιρετική ακρίβεια (ίσως ακόμη και με αρκετά δεκαδικά), τότε η πιστότητα της μέτρησης, είναι σημαντικός παράγοντας ποιότητος!
Ας αναλογιστεί κανείς την ανάγκη πιστότητος στη μέτρηση ενός χημικού εργαστηρίου, που εφαρμόζει συγκεκριμένες προσμείξεις για τη συνταγή ενός φαρμάκου, που ζητά ακρίβεια βάρους συστατικών, δύο δεκαδικών ψηφίων!
Θα ήταν αποδεκτό, ο ζυγός, να μην μετρά επιβεβαιωμένα αξιόπιστα;
Το ίδιο ισχύει στην επισκευή ενός αυτοκινήτου, που ο κατασκευαστής ζητά με συγκεκριμένη δύναμη (ροπή) και σειρά, να συσφιχθούν οι βίδες που συγκρατούν δεμένα τμήματα μεταξύ τους!
Μια σειρά από άλλες παραγωγικές διαδικασίες, εφαρμόζουν μετρήσεις που απαιτείται να είναι αξιόπιστες.

Για κάθε μετρητικό εργαλείο – συσκευή, υπάρχει μία προδιαγεγραμμένη, απαιτητική και επιβεβαιωμένη διαδικασία διακρίβωσης, όπως επίσης, συγκεκριμένος εξοπλισμός (συσκευές, εργαλεία ή πρότυπες μονάδες), κατ’ ελάχιστον μίας κλάσης ανώτερος (ακριβέστερης μέτρησης), ικανός να ελέγξει την πιστότητα στη μέτρηση!

Με λίγα λόγια, η διακρίβωση του μετρητικού εξοπλισμού που χρησιμοποιείται άμεσα ή έμμεσα στην παραγωγική διαδικασία, διαδραματίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην ποιότητα του τελικού προϊόντος, για να παραγκωνίζεται!
Είναι παράγοντας εξέλιξης, συμβάλει τα μέγιστα στην αξιοπιστία του προϊόντος και την ικανοποίηση του πελάτη, ενώ συνάμα αποτελεί παράμετρο εξοικονόμησης κόστους, στο βαθμό της αποφυγής αποκατάστασης λαθών.

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

Δραστηριοποιούμενος μεγάλο διάστημα στο χώρο του αυτοκινήτου, ακούω συνέχεια την ίδια διαμαρτυρία, απ’ όλες τις πλευρές:

“οι τιμές είναι ακριβές”

(εκδηλώνεται από τον πελάτη),

“ο πελάτης δεν έχει χρήματα”

(εκδηλώνεται από το συνεργείο)!

Αξιοσημείωτο είναι ότι την ίδια ακριβώς διαμαρτυρία, ακούω τα τελευταία 20 έτη και μάλιστα όχι μόνο στους κύκλους του αυτοκινήτου, αλλά σε όλους ανεξαιρέτως τους χώρους!
Την ίδια ακριβώς στιγμή που κάλπαζαν οι πωλήσεις πανάκριβων αντικειμένων κάθε λογής (παπούτσια, αυτοκίνητα, ρούχα, ταξίδια, σπίτια, διασκέδαση, κλπ), από την άλλη πλευρά, ηχούσε από παντού ότι: “οι τιμές είναι ακριβές” και “ο πελάτης δεν έχει χρήματα”!
Είναι η ίδια ακριβώς στιγμή που η αγορά του αυτοκινήτου στην Ελλάδα, κάλπασε στα 280.000 καινούργια αυτοκίνητα ετησίως, τριπλασίου περίπου αριθμού μεταχειρισμένων, περισσότερες των 2.500 εξουσιοδοτημένων μονάδων εξυπηρέτησης και τριπλάσιων περίπου ανεξάρτητων!

Έχει αυτό να κάνει με την αίσθηση, ότι αν διαμαρτυρηθώ για την τιμή… θα πετύχω κάτι καλύτερο;
Και αν ναι -σίγουρα σε κάποιο βαθμό, συμβαίνει αυτό-, μπορεί αυτή η εξήγηση, να μας καθησυχάσει και να αδρανήσουμε έναντι του εαυτού μας πρώτα και του πελάτη μας ακολούθως;

Σήμερα, για τους γνωστούς λόγους, “λεφτά, δεν υπάρχουν”! Ή μάλλον καλύτερα, “λεφτά, δεν περισσεύουν”!
Καθημερινά δαπανούνται από κάθε νοικοκυριό κάποια χρήματα, όμως η μερική και συνολική δαπάνη, συνεχώς συρρικνώνεται!
Συρρικνώνεται ως αντίκτυπος των μέτρων αλλά και ως ορθή και λογική εκμετάλλευση της ευκαιρίας εξορθολογισμού, που προσφέρει η σημερινή πραγματικότητα.
Το “βαρέλι” της ολοένα και μεγαλύτερης παρεχόμενης έκπτωσης στον πελάτη… δεν έχει “πάτο”, κυρίως όταν στο βωμό αυτού, θυσιάζεται η ποιότητα! Παράλληλα, υπάρχει πάντα η ενοχική στάση μας απέναντι στο αυτονόητο: να αμειφθούμε!

Πρέπει λοιπόν να έχουμε υπόψη, όταν διεκδικούμε κομμάτι της αγοράς, μέσω των προϊόντων και των υπηρεσιών που προσφέρουμε, ότι:

αόρατος μεν – υφίσταται δε, ένας κατάλογος ιεραρχημένων προτεραιοτήτων, στο μυαλό κάθε δυνητικού πελάτη.

Στις πρώτες θέσεις αυτού του αόρατου καταλόγου, βρίσκονται εκείνα που κατά τη κρίση του πελάτη, είναι τα άκρως απαραίτητα και στις τελευταίες, εκείνα που ζει και χωρίς αυτά!

Μία από τις τομές που κομίζει η σημερινή πραγματικότητα, είναι η αλλαγή στην ίδια τη διαδικασία πώλησης! Καλούμαστε ασφαλώς να αναδείξουμε ένα – ένα τα πλεονεκτήματα που βρίσκονται πίσω από τα χαρακτηριστικά του προϊόντος ή της υπηρεσίας που προσφέρουμε, όμως απαιτείται επίσης να εστιάσουμε στην αξία που βρίσκεται μέσα (εμπεριέχεται δηλαδή) στην τιμή!

Εδώ λοιπόν τα πράγματα δυσκολεύουν!
Το προϊόν ή η υπηρεσία που προσφέρουμε, απαιτείται να έχει περιεχόμενο.
Καλούμαστε να κάνουμε συγκρίσιμα τα πράγματα για τον πελάτη, να παρουσιάζουμε το περιεχόμενο της δικής μας πρότασης και με ευδιάκριτο και σαφή τρόπο, να κερδίζουμε στα σημεία!

Μην ξεχνάμε ότι, η επισκευή ή συντήρηση του αυτοκινήτου, τις περισσότερες φορές, είναι εύκολο να αναρριχηθεί στις πρώτες προτεραιότητες στις ανάγκες του πελάτη! Είναι εύκολο γιατί σχετίζεται με την καθημερινή του μετακίνηση, με κάτι που προφανώς αγαπά, με τη δεύτερη συνήθως σε μέγεθος επένδυση χρημάτων στη ζωή του, με την ασφάλεια του ιδίου και της οικογενείας του, σχετίζεται με το φαίνεσθαι που αγγίζει ευαίσθητες χορδές του Έλληνα και μια σειρά άλλα χαρακτηριστικά.

Το μόνο που μένει λοιπόν είναι… να βάλουμε πραγματικό περιεχόμενο σ’ αυτό που πουλάμε.
Να σεβόμαστε και να προσέχουμε πραγματικά την περιουσία μας: τους πελάτες μας και εφόσον όλ’ αυτά συμβούν, να διώξουμε μακρυά την ενοχική στάση που σήμερα έχουμε, κάθε φορά που μιλάμε για κόστος στον πελάτη!

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας
(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Ιούλιος-Αύγουστος 2012)

«Όλοι σκέφτονται ν’ αλλάξουν τον κόσμο, κανείς όμως δεν σκέφτεται ν’ αλλάξει τον εαυτό του.»

-Leo Tolstoy

Είναι εύκολο να αναγνωρίζουμε τα λάθη των άλλων, να ασκούμε κριτική και να κρυβόμαστε πίσω από αυτά, υποβαθμίζοντας ή σκεπάζοντας εκείνα των οποίων υπαίτιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι!

Πόσο έτοιμοι είμαστε, παραλλήλως της ανωτέρω διαδικασίας, να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη και να δώσουμε προτεραιότητα στην αλλαγή που θα ξεκινήσει από το δικό μας “αποτύπωμα”;
Τη προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική, οικογενειακή ζωή, τους όποιους κοινωνικούς ρόλους υιοθετούμε και εκπληρώνουμε καθημερινά, χαράσσοντας πορεία και αποτελώντας πρότυπο για ομάδες άλλων ανθρώπων γύρω μας!

Ο θεσμός της οικογένειας, ανέκαθεν ήταν ένας ισχυρός μηχανισμός άμυνας, ένα προπύργιο ηθικής και αξιών (διαφορετικό από οικογένεια σε οικογένεια, όμως πάντα ένας πυλώνας πρωτογενών ανείπωτων αρχών), ένα κοινωνικό εργαλείο συνοχής, που λειτουργούν ανασταλτικά σε κάθε “σειρήνα” διάβρωσης και διαφθοράς, σε κάθε κάλεσμα απόκλισης από την ευθεία γραμμή!
Το σχολείο, η παρέα, οι άλλες κοινωνικές εντάξεις (αθλητικά – πολιτιστικά σωματεία κλπ), ασφαλώς έχουν το συμπληρωματικό τους ρόλο -πολύ σημαντικό πολλές φορές-, όμως είναι αδύνατο να τεθούν επικεφαλής, αδύνατο να υποκαταστήσουν την οικογένεια.
Κάθε φορά που ένα νέο ερέθισμα, μία περίσταση, ένας “πειρασμός”, τείνει να παρασύρει κάποιον να εξοκείλει, η οικογένεια είναι εκείνη που ασκώντας την πρωταρχική της άτυπη επιβολή, “χαστουκίζει” το υπό επιρροή μέλος και “πιάνοντάς το από το αυτί” το οδηγεί ξανά στο σωστό δρόμο!

Τι συμβαίνει όμως, όταν εμείς οι ίδιοι, έχουμε γίνει ο εχθρός;

Εξετάζοντας τις επιπτώσεις της αλλοίωσης που επέφερε σε όλους τους τομείς, η λαίλαπα της σύγχρονης Ελληνικής παθογένειας, δεν θα δυσκολευτούμε να αναγνωρίσουμε στοιχεία διαφθοράς και παρέκκλισης, ακόμη και στις δομές – λειτουργίες της ίδιας της οικογένειας.
Ο δρόμος της αρετής δεν είναι πάντα εκείνος που η σύγχρονη οικογένεια υποδεικνύει ως πρότυπο, στα νεαρά μέλη της και ως ντόμινο σε πλήρη δράση… το κατρακύλισμα, σταματημό δεν έχει.

Σήμερα λοιπόν, άθελά μας, ως ταγοί οικογενειών που γαλουχούν νέα μέλη, έχουμε ήδη διαβρωμένα μυαλά και, όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε, δεν είμαστε πάντα ακέραιοι και άτεγκτοι. Δεν αποτελούμε το ιδανικό πρότυπο.
Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα, θα έλεγα ότι η σύγχρονη οικογένεια, ενώ εξακολουθεί στην καθημερινότητα και σε βραχυχρόνια εξέταση να αποτελεί έναν ανασταλτικό παράγοντα της καθημερινής διαφθοράς (ναρκωτικά, ποτά, κακές παρέες… ), υποδεικνύοντας πάντα το “σωστό”, αυτό το σωστό, δεν ταυτίζεται με εκείνο που πρεσβεύουμε για το μέλλον των παιδιών μας και ουσιαστικά σε μακροχρόνια εξέταση, αποτελεί ισχυρό εμπόδιο στις τομές ριζικών αλλαγών που απαιτούνται.
Ισχυρό εμπόδιο, γιατί η οικογένεια δεν έχασε το ρόλο της, δεν έχασε την επιρροή της, δεν παραμερίστηκε και κάτι άλλο υποκατέστησε τα θεσμικά της καθήκοντα.

Τα νέα μέλη, τα παιδιά μας δηλαδή, είναι εκείνα που μπορούν ν’ αλλάξουν τον ρου της ιστορίας και της εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας.
Είμαστε εμείς, εκείνοι που ζητούμε τομές και στρεφόμαστε -παραλλήλως των προσπαθειών άμεσης αλλαγής των πραγμάτων σήμερα- να συντελέσουμε στην ουσιαστική αλλαγή, εστιάζοντας στο πως θα θωρακίσουμε και θα εξοπλίσουμε κατάλληλα τα σημερινά παιδιά, ταγούς (επιχειρείν, πολιτικής, επαγγελματίες, οικογενειάρχες, φίλους, κλπ) του 2030, ώστε να έχουν τα εφόδια να χτίσουν τον κόσμο που τους αρμόζει, μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή όμως, την οποία στα σχολεία πλέον θα τους διδάσκουμε τρόπους να κάνουν ένα άλμα στο μέλλον, η ίδια τους η οικογένεια, ως ενεργό τμήμα της παθογένειας, θα αντιδρά με σθένος, ξεθωριάζοντας τις αξίες, το όραμα, την ηθική και παρέχοντας πρότυπα, που θέλουμε να γίνουν… παρωχημένα!!!
Πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να φύγουμε από την καθημερινότητα της δικής μας ζωής και να κοιτάξουμε με ενδιαφέρον πως οι πράξεις μας θα εμπνεύσουν τις νέες γενιές να αξιώσουν κάτι καλύτερο!
Είδαν τα παιδιά μας, να μην τα πετάμε από το παράθυρο του αυτοκινήτου τα σκουπίδια μας, κινούμενοι στην Εθνική οδό και σήμερα θεωρούν αδιανόητο τα ίδια να υιοθετήσουν τέτοια συμπεριφορά. Καθημερινά βλέπουν τα πρότυπά τους (εμάς) και συγκροτούν ανάλογα τον χαρακτήρα τους.

Είναι σίγουρο ότι κάτι δεν κάναμε καλά και τώρα θα πρέπει με τόλμη να το δεχθούμε!

Αν το τολμήσουμε, θα το αλλάξουμε!

Έχουμε άραγε τη δύναμη που απαιτείται, ώστε να δούμε μέσα στο σπίτι μας, τι κάνουμε λάθος;

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

14 Jul


Author: admin
Comments: 0
No tags here

Άραγε, γιατί όλες οι εταιρείες -ανεξαρτήτως αντικειμένου-, επενδύουν απίστευτα χρήματα για να μάθουν τη γνώμη του πελάτη;

Γιατί, ανακαλύπτουν όλο και περισσότερους τρόπους να “περικυκλώσουν” τον πελάτη, ώστε να έχουν στοιχεία για την άποψή του… που ουσιαστικά συνθέτει το βαθμό ικανοποίησής του;

Υπάρχει αλήθεια κανείς, που πιστεύει ότι όλ’ αυτά τα χρήματα, δαπανούνται άσκοπα;

Η απάντηση είναι προφανής!
Κυνηγώντας την πιστότητα του πελάτη, στρέφουν τον προβολέα και ζητούν να μάθουν την άποψή του! Έχουν ασφαλώς εκτιμήσει ότι, τα χρήματα που ξοδεύουν στην κατεύθυνση αυτή, είναι πολύ λιγότερα από τα χρήματα που χάνουν, έχοντας δυσαρεστημένο πελάτη! Βελτιώνοντας το επίπεδο ικανοποίησης, επιτυγχάνεται υψηλή πιστότητα!
Η πιστότητα βέβαια, είναι σαν ένα σπάνιο είδος κινέζικου καλαμιού! Χρειάζεται πότισμα επί 7 έτη, στα οποία παραμένει στο ύψος, κάτω των 20 εκατοστών! Αν όμως έχεις την υπομονή και την πίστη να συνεχίσεις… τότε θα το απολαύσεις στο τέλος του 7ου έτους, να γίνεται ξαφνικά 28 μέτρα ύψος!!!
Μόνο λοιπόν εκείνος που υπομονετικά θα κτίζει σχέση εμπιστοσύνης και ανταπόδοσης με τον πελάτη και θα πετύχει απόλυτη ικανοποίηση, θα καταφέρει τελικά να απολαύσει την βέλτιστη αφοσίωσή του!

Η αυτοκινητοβιομηχανία, ήταν πάντα ένας κλάδος που πρωτοπορούσε σε τεχνικές, μεθόδους και εφαρμογές!
Ανακάλυψε σχεδόν πρώτη, πολλαπλούς τρόπους να μαθαίνει και επεξεργάζεται την άποψη του πελάτη, με στόχο τη συνεχή βελτίωση:

› Προέτρεψε τους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με τον πελάτη αλλά και την διοίκηση, να ρωτούν την άποψή του, πρόσωπο με πρόσωπο,

› Εκπαίδευσε τους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με τον πελάτη, να διαβάζουν τα θέλω, τις ανάγκες και τις προσδοκίες του,

› Τοποθέτησε κυτίο παραπόνων για να μπορεί ο πελάτης να καταγράφει και μοιράζεται, τη δυσαρέσκειά του,

› Ενεργοποίησε μια διαδικασία βάσει της οποίας, κατόπιν των υπηρεσιών που του παρασχέθηκαν, διενεργείται τηλεφωνική επικοινωνία για την επιβεβαίωση ικανοποίησης και την περαιτέρω διερεύνηση παραπόνων και προτάσεων βελτίωσης,

› Σχεδίασε επίσης μια διαδικασία βάσει της οποίας, μέσω γραπτής επικοινωνίας (e-mail, sms, αλληλογραφίας) ζητά, λαμβάνει και επεξεργάζεται την άποψη του πελάτη γενικότερα,

› Εκπαίδευσε τους ανθρώπους που διοικούν οίκους αυτοκινήτων, να ξοδεύουν χρόνο στις μονάδες τους, μπαίνοντας στα καταστήματά τους ως πραγματικοί πελάτες και αναλύοντας αν οι προσφερόμενες παροχές, έχουν πραγματική αξία για τον πελάτη,

 Χρησιμοποίησε εξειδικευμένους φορείς ελέγχου, που επισκέπτονται τους οίκους αυτοκινήτου ως πραγματικοί πελάτες (δυνητικοί αγοραστές αυτοκινήτων ή με ελεγχόμενα χαλασμένα αυτοκίνητα ως πελάτες συνεργείου) για να μετρήσουν -από τη σκοπιά του πελάτη- την επίδοση της μονάδας.

Έχοντας σήμερα, συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία, τόσο από δράσεις όσο και από αποτελέσματα, με ασφάλεια μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι, είναι επιτακτικό να υιοθετεί κανείς -σε τακτά διαστήματα- μεθόδους ώστε να εξετάζει αυτό που προσφέρει… από τη σκοπιά του πελάτη!

Γιατί, το πάν δεν είναι τι κάνουμε εμείς… αλλά τι φτάνει απέναντι!

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας
(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Autospecialist, Ιούλιος 2012)