TÜV Πιστοποίηση ISO & προϊόντων, Επιθεώρηση, Εκτίμηση, Εκπαίδευση (και Web), Coaching, Διακρίβωση μετρητικού εξοπλισμού, Ανάπτυξη και αξιολόγηση Ανθρ. Πόρων





Uncategorized
ΚΑΝ’ ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ

19 May
2012

ΚΑΝ’ ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ

Author: Constantinos Mitropapas
Comments: 17
No tags here


Άνθρωπος, Έλληνας, Νέος στην Ελλάδα της κρίσης του 2012!

Έχω ανάγκη να πιστεύω σε μια ιδέα.

Θέλω να ελπίζω σε κάτι που δεν είναι αδιέξοδο.

Χρειάζομαι όραμα, έμπνευση, αξίες, ιδανικά, πρότυπα!

Προσδοκώ κάτι καλύτερο!

Μια ομάδα “μικρών” ανθρώπων, έχουν κάνει απόβαση και κατέλυσαν το σύστημα.
Η κατάρρευση αυτή (και ασφαλώς δεν υποδεικνύω την οικονομική χρεοκοπία, μιλώ για κάτι πολύ μεγαλύτερο), σχεδιάστηκε πολύ πίσω στο χρόνο. Εκτελέστηκε με μαθηματική ακρίβεια, σε ορίζοντα δεκαετιών, με πιόνια όλους όσους κυβέρνησαν, εξουσίασαν, διοίκησαν άμεσα ή έμμεσα τα μυαλά μας -όχι απαραίτητα το κράτος-.
Το σχέδιο είναι μεθοδικό.
Δεν βιάζεται κανείς να δει τα αποτελέσματα.
Θα πρέπει μάλιστα να είναι τόσο αργό ώστε μια γενιά, να μην είναι σε θέση να προσδιορίσει και ιχνηλατίσει τα βήματα που έγιναν.
Είναι κάτι ανώτερο.
Ήταν στυγνός ο Henry Kissinger, στο βιβλίο του “Διπλωματία”, όταν το 1984 παρέδιδε απλά μαθήματα σκακιού και μακρόπνοου σχεδιασμού και εκτέλεσης!

Στη συγγραφή που αυτή τη στιγμή επιχειρείς να εισχωρήσεις, δεν επιχειρείται η δαιμονοποίηση των υπευθύνων -ή ανεύθυνων κατά μία άλλη σκοπιά-. Επιχειρείται η ανάδειξη της ουσίας: πως θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε όραμα, έμπνευση, αξίες και ιδανικά! Πως θα μπορέσουμε να πιστέψουμε σε μια νέα ιδέα. Πως θα επιτύχουμε την διέξοδο. Για μια ακόμη φορά στη ζωή μου, ίσως την σημαντικότερη από όλες, θα θυμηθώ την σημασία και τη δύναμη της περιφρόνησης. Όχι ασφαλώς της ιδέας που διεκδικείς, αλλά εκείνων των “μικρών” που σθεναρά εμποδίζουν το βλέμμα σου να ανοίξει στο μέλλον.

Αν είναι κάτι που κοστίζει σήμερα περισσότερο, είναι η χάλκευση των προτύπων που εμπνέουν τα νέα μυαλά και η φυσιολογική επακόλουθη απαξίωση ενός συστήματος στο οποίο οι νέοι σήμερα δυσπιστώντας, αναρωτιούνται: “εγώ θα φτιάξω τον κόσμο;” “είναι δυνατόν να αλλάξει ποτέ η νοοτροπία, το σύστημα, η προοπτική;”.
Η απάντηση είναι: “ναι! Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο!” Και δεν θα τον αλλάξω απαιτώντας να αλλάξουν οι άλλοι πρώτα. Θα τον αλλάξω χτίζοντας με σθένος ένα ίδιο πρότυπο σκέψης και δράσης και επιχειρώντας να παρασύρω και άλλα μυαλά να συμβαδίσουν. Δημιουργώντας ένα κύμα καινούριων ανθρώπινων προτύπων, που θα εμπνεύσουν και θα συμπαρασύρουν τους υπόλοιπους σε ένα μικρό ρεύμα -φιλοδοξώ να γίνει τσουνάμι- αλλαγής του σύγχρονου ελληνικού κόσμου!
Έμπνευση αυτής της ιδέας, είναι μία μεγάλη μορφή που ποτέ όμως δεν έγινε προβεβλημένο πρότυπο.
Ο Ελευθέριος Μουζάκης.
Ένας Έλληνας που θα έπρεπε να αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο, σε όλα τα ελληνικά σχολικά βιβλία πολιτικής οικονομίας και ιστορίας. Ο μοναδικός ίσως Έλληνας που έβλεπε -δυστυχώς απεβίωσε το 2006- το κράτος, το σύστημα, την καταβολή των φόρων, ως μέγιστη τιμή και με υπερηφάνεια δήλωνε ότι ήταν πρώτος στον κατάλογο των Ελλήνων φορολογούμενων. Μία επιχειρηματική μορφή που ποτέ δεν αποτέλεσε εστία οποιουδήποτε κοσμικού σχολίου και επίσης καμάρωνε (σαν άλλος Ιάπωνας, που θεωρεί ότι είναι ύβρης και ντροπή -μέχρι αυτοκτονίας- οι εργαζόμενοί του να έχουν συσσωρευμένα παράπονα, ώστε να απεργούν ) ότι οι χιλιάδες εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του -τους οποίους αγαπούσε και σεβόταν-, ποτέ δεν αισθάνθηκαν ότι πλήττονται τα εργασιακά τους δικαιώματα. Ούτε μία μέρα απεργία!
Σε μια κοινωνία που η “λαμογιά” και ο γρήγορος πλουτισμός, αποτελούν το πρότυπο και το ιδανικό των νέων, η ανθρώπινη και επιχειρηματική αυτή μορφή, τείνει να χαρακτηριστεί από το σύστημα “γραφική”. Αγνώμονες σήμερα οι νέοι, θα χρησιμοποιούσαν τον χαρακτηρισμό: “είναι στον κόσμο του” ή “δεν υπάρχει”!

Πράγματι λοιπόν: «δεν υπάρχει», αλλά με την κυριολεξία της φράσης!
Δεν υπάρχει γιατί δεν είμαστε -και δεν φρόντισε κανείς να μας καταστήσει- ικανοί να αντιληφθούμε το μέγεθος του ανθρώπου και της ιδέας μαζί!
Δεν υπάρχει, γιατί όλο το σύστημα (πολιτική/οί, ενημέρωση/Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, επιχειρείν) είναι πολύ μικροί! Τόσο μικροί που μια τόσο μεγάλη ιδέα, δεν έχει χώρο σε αυτά τα μυαλά για να την χωρέσει!

Η αξία:

Τίμιος επιχειρηματίας!

«Στο αν θα μπορούσα να εμφανίσω μικρότερα εισοδήματα, σας λέγω ότι ο καθένας μπορεί.
Είμαι όμως από τους ανθρώπους που έχουν αρχές και που φροντίζουν στη ζωή τους να είναι συνεπείς σε αυτές.

Σημειώστε ότι ανέκαθεν θεωρώ το κράτος σαν συνέταιρό μου.
Εγώ εργάζομαι στις επιχειρήσεις μου και είναι υποχρέωσίς μου να δώσω κατά την αναλογία μου στο κράτος, τα μέσα για να μου παρέχει τις ύψιστες υπηρεσίες που χωρίς αυτές ούτε επιχειρήσεις, ούτε επιχειρηματίες, είναι δυνατόν να υπάρχουν.

Χαίρομαι για τη φήμη που λέτε ότι έχω του σύγχρονου επιχειρηματία κ.λπ.
Πράγματι θεωρώ καθήκον μου να σκέπτομαι και να ενεργώ σαν σωστός σύγχρονος άνθρωπος και επιχειρηματίας.

Είμαι περήφανος γι” αυτό και προσπαθώ να το εφαρμόζω στην πράξη στις σχέσεις μου με το Δημόσιο, με το προσωπικό και με όλους που συναλλάσσονται με τις επιχειρήσεις μου.
Τελειώνοντας μπορώ να σας συνοψίσω τα πιστεύω μου ως εξής: Εργάζομαι και μάχομαι πάντα σαν αθάνατος, αλλά σκέπτομαι πάντοτε για τους γύρω μου σαν θνητός»

Η ιδέα:

Σε μία από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έδωσε ποτέ ο Ελευθέριος Μουζάκης, είπε:

Δημοσιογράφος: Έχετε πει ότι «τέχνη δεν είναι μόνο να δημιουργείς εσύ, αλλά να δημιουργείς και άλλους, όπως τα στελέχη που σε περιβάλλουν».
Ελ. Μουζάκης: Είναι αλήθεια. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας μου ήταν και η δημιουργία ικανών στελεχών.

Είναι μια ιδέα, η δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα παρακινήσουν – εμπνεύσουν μια ομάδα ανθρώπων να μετατρέψουν την αξία του δικού σου επιχειρείν, σε πρότυπο του δικού τους επιχειρείν αύριο. Του δικού σου πράτειν, σε πρότυπο δικού τους πράτειν αύριο. Πράτειν σε οικογενειακό επίπεδο, πράτειν στο πλαίσιο φιλίας, επικοινωνίας, σεβασμού και τόσα άλλα πράτειν!

Είναι μια μεγαλύτερη ιδέα, η προσπάθεια ανάδειξης και των υπολοίπων αξιών που βρίσκονται πίσω από την προσπάθεια υλοποίησης της προσωπικής φιλοδοξίας, πέραν της οικονομικής ανάπτυξης.

Είναι η μέγιστη ιδέα, η πίστη ότι εγώ, έχω τη δύναμη λειτουργώντας ως παράδειγμα, μπορώ να συμβάλω και τελικά να αλλάξω τον κόσμο! Μπορώ να τον αλλάξω με την δική μου δράση αλλά και δημιουργώντας και άλλους γύρω μου με τον ίδιο τρόπο σκέψης!

Σήμερα, είναι σύνηθες και τετριμμένο πια: θεωρίες συνωμοσίας ολοένα και περισσότερο αναπτύσσονται, χαρακτηρίζονται γραφικές και μαζί τους συμπαρασύρουν και εκείνους που τις εκπορεύουν αλλά και υιοθετούν.

Έχω ανάγκη και αποφασίζω να διαγράψω τη δική μου πορεία!

Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

17 Comments:

  • Ιωάννα Καλλιμάχου / May 27

    Κωστή,

    οι θέσεις σου είναι συγκινητικές. Δεν θα το πίστευα πώς θα μπορούσε ένας σύγχρονος επιχειρηματίας να σκέφτεται και να πράτει με αυτό τον τρόπο. Με έχεις εμπνέυσει να κάνω το καλύτερο που μπορώ και να πιστέψω πώς μπορώ να αλλάξω τον κόσμο! Εκτός αυτού μου έχεις κινήσει την περιέργεια να μάθω περισσότερα για τον κ Μουζάκη, τον οποίο δεν είχα ακούσει μέχρι σήμερα.

    Συμφωνώ και έχω και εγώ ανάγκη να αποφασίσω και να διαγράψω την δική μου πορεία!

    Σε ευχαριστώ

    • Constantinos Mitropapas / May 27

      Αξίζει τον κόπο, πιστεύω!

  • Ειρήνη Αγάλλου / Jun 10

    Πραγματικά ένα κείμενο που δίνει έμπνευση για ένα καλύτερο αύριο!

  • Νικήτας Καστής / Jun 10

    Συμφωνούμε Κωσνταντίνε. Συγχαρητήρια για το ατομικό σθένος και την ανάδειξη της ατομικής ευθύνης του καθενός. Που, μαζί και με αυτήν των άλλων, θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις της μεταβολής. Και μάλιστα όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, εννοώ για τη γενιά μας και τις δύο επόμενες! Δεν είμαι σίγουρος ότι έχουμε να κάνουμε με στημένο, από αλλού, παιχνίδι ή με το puzzle που στήσαμε όλοι από κοινού, λόγω ακριβώς της έλλειψης αυτού που επικαλείσαι και καλείς τον καθένα μας να αναλάβει, έστω και τώρα. Πάντως, ξαναλέω, ότι ελπίζω να υπάρξουν πολλοί που θα σκεφθούν έτσι και μεθαύριο, μπροστά στην κάλπη, έτσι ώστε να «παραμείνει ανοικτό» το διακύβευμα αυτής της αλλαγής. Και να μη δώσουν την ψήφο του στο δυναμικά επανεμφανισθέν κίνημα της οπισθοδρόμησης, το κακοφόρμισμα των παλαιών «μεγάλων» κομμάτων, τον ΣΥΡΙΖΑ.

  • Δημήτρης Μασάλας / Jun 10

    Η κρίση δεν είναι οικονομική, είναι σαφέστατα και μόνον ηθική. Αυτό με άλλα λόγια λέει ο κ. Μουζάκης. Η ηθική όπως η αγάπη, η ταπεινοφροσύνη κλπ είναι έννοιες πνευματικές οι οποίες εκπορεύονται από το Θεό. Αυτόν τον τελευταίο απεμπολίσαμε και μαζί με Αυτόν ό,τι Αυτός πρεσβεύει. Δεν θεωρούμε πλεόν ότι οι αξίες και η ηθική έχουν τη θεμέλια θέση τους στον ανθρώπινο βίο και ήρθε η ώρα να το διαπιστώσουμε για να τους δώσουμε τη θέση που τους χρειάζεται για να μπορέσουμε να είμαστε πραγματικά δημιουργικοί. Φοβούμαι μόνον μήπως το τίμημα αυτής της απεμπόλισης θα είναι μεγάλο και επώδυνο.

  • Δημήτρης Καρανάτσιος / Jun 10

    Κωνσταντίνε,
    σε ευχαριστούμε για το αξιόλογο κείμενο που μοιράστηκες μαζί μας. Συμφωνώ και επαυξάνω πως η κρίση που διάγουμε είναι περισσότερο κρίση οφειλόμενη στις εκπτώσεις ηθικών αξιών, επομένως και άκρως επικίνδυνη αλλά πολύ σωστά και αισιόδοξα επισημαίνεται πως η διέξοδος βρίσκεται στον κάθε ένα απο εμάς χωριστά σαν μονάδα αλλά και στην συλλογική προσπάθεια όλων. Εύχομαι μόνο να ανακάμψουμε πριν είναι πολύ αργά.

  • Γρηγορία Τσιακμάκη / Jun 11

    Αγαπητέ Κωνσταντίνε,
    Ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας.
    Εύχομαι όσοι διαβάσουν αυτό το κείμενο να εμπνευστούν και πιστέψουν στη δύναμη που έχουν μέσα τους.

  • Λευτέρης Τσολάκης / Jun 11

    Κοινωνία χωρίς ηθική, επιχειρήσεις χωρίς ευαισθησίες, πολίτες χωρίς συμπόνοια.

    Δε θα πάρω ευχαριστώ!

    Όταν ο καθένας από εμάς και κατά συνέπεια όλοι μαζί ενδιαφερθούμε για το κοινό ΜΑΣ καλό, τότε και μόνον τότε θα ζήσουμε σε καλύτερες συνθήκες.

    Ο προσανατολισμός στο ατομικό συμφέρον και μόνο σημαίνει μεσοπρόθεσμο μαρασμό για την κοινωνία και προσωπική δυστυχία.

    Ας θυμηθούμε και πάλι να προσφέρουμε. Αν μη τι άλλο για το δικό μας καλό!

  • Σταθοπούλου Βίκη Αθήνα, 11/6/2012 / Jun 11

    Πάρα πολύ ωραίο κείμενο, αγγίζοντας ακρίβώς το μέγιστο πρόβλημα αυτή τη στιγμή, από το οποίο πηγάζουν «όλα τα κακώς κείμενα» που βιώνουμε σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας (κράτος – κοινωνία – οικονομία – επιχειρήσεις κλπ)….την έλλειψη ΗΘΙΚΗΣ! Μια έννοια βαθιά προσωπική, την οποία είτε έχεις είτε όχι και απλώς το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την καλλιεργείς και να τη διαφυλάσσεις, με οποιοδήποτε κόστος!!!

  • Λυκούργος Πλατής / Jun 11

    Κωσταντίνε αρχικά να σε ευχαριστήσω για το εξαιρετικό κείμενο.
    Θα ήθελα να μοιραστώ κάτω από αυτό το κείμενο μια φράση του Νίκου Καζαντζάκη που με έχει αγγίξει πάρα πολύ, παρά το γεγονός ότι αδικεί κατάφορα τους γονείς μου. Όπου λοιπόν “άνθρωποι”, επί του συγκεκριμένου, θα αντικαθιστούσα με “άνθρωποι του συστήματος”.
    »Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς ή πεθαμένους πολύ λίγοι βοήθησαν στον αγώνα μου»
    Έτσι και ο Κος. Μουζάκης λοιπόν, μάλλον του άρεσε να ονειρεύεται και να ταξιδεύει, και επειδή σίγουρα του άρεσε πολύ το έκανε και πολύ πετυχημένα. Δημιούργησε αν θές μια δική του πραγματικότητα γύρω του με δικούς του ανθρώπους, όχι συστημικούς, όχι στρεβλωμένους από την πραγματικότητα. Κατάφερε να εργάζεται στο σύστημα αλλά όχι για το σύστημα, κατάφερε να μοιράζεται και να μεταλαμπαδεύει την δική του ιδεατή πραγματικότητα, χωρίς να τον ενοχλούν οι φωνές του παραλογισμού που ακούγονται από το ίδιο το σύστημα και σε ωθούν να βρείς τρόπο να το παρακάμψεις.
    Αυτό και μόνο αποτελεί παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους, επιχειρηματίες και μη…

  • Γρηγορία Τσιακμάκη / Jun 11

    Let’s make an impact! ~ A place for creativity and altruism.

    Do it like Eleftherios Mouzakis

  • Καραλάτσιος Θανάσης / Jun 12

    Η αρχή έγινε τώρα πρέπει να ακολουθήσουμε.

    Κωνσταντίνε Ευχαριστώ

  • Ανδρέας Δημακόπουλος Βιολόγος MSc / Jun 14

    Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν είναι φάροι, σημαντωροί στη δύσκολη περίοδο που διαβιούμε.
    Διότι ως ξεχωριστοί έχουν αντιληφθεί ότι δε γίνεται να ευτυχείς βασιζόμενος στη δυστυχία των άλλων στο άμεσο περιβάλλον σου, δηλαδή των συναδέλφων, των υπαλλήλων, των ανταγωνιστών, του κράτους.
    Η ποιότητά τους διαφαίνεται στο ότι ακολουθούν μια τέτοια στάση από προαίρεση, ενώ οι μέτριοι και ασήμανται μόνο από υποχρέωση.
    Ήρθε λοιπόν η ώρα και πλέον ζούμε όλοι τις συνέπειες της λαμογιάς, της αρπαχτής, της εκμετάλλευσης, των «κολλητών» και «ευνούμενων» των δύο μέτρων και σταθμών, ελλείψει της υποχρέωσης.
    Τώρα που οι συνθήκες ευνοούν πλέον (διότι στην παρελθούσα φρενίτιδα όποιος μιλούσε για αξιές ήταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω) που επαναφέρουν την υποχρέωση, πρέπει όλοι να έχουμε ως πρότυπα τέτοιους γίγαντες όπως τον Κο Μουζάκη και να φροντίσουμε δια της προσωπικής καλλιέργειας να σκεφθούμε με τον τρόπο αυτό όχι μόνο από υποχρέωση αλλά από προαίρεση.
    Ειρήσθω εν παρόδω, προτείνω όποιος βρει, να ανεβάσει στο youtube την τελευταία του συνέντευξη-ποταμό σε ηλικία 90βάλε όπου μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, τη εφηβική φλόγα και δίψα που είχαν τα μάτια του ακόμα και σε αυτή την ηλικία. Δε θυμάμαι όμως σε ποια εκπομπή ήταν αυτή η συνέντευξη. Ήταν όμως κοντά στο «τέλος του».
    Τα εισαγωγικά τα χρησιμοποιώ βέβαια διότι τέτοιες μορφές πεθαίνουν μόνο βιολογικά.

    Σε αντίθεση με μέτρια και ασήμαντα λαμόγια των οποίων μόνο ο βιολογικός θάνατος υπολείπεται!!

  • Μαρία Παπαγεωργίου / Jun 17

    Πολύ ωραίο άρθρο, Κωνσταντίνε! Μπράβο!

  • Σωτηρία Θεοφανίδου / Jun 18

    Σας ευχαριστώ για την παραπομπή! Πράγματι είναι πολύ σημαντικό να διδασκόμαστε από σωστούς ανθρώπους και να προσπαθούμε να γίνουμε ακόμα καλύτεροι. Αυτό που χρειάζεται νομίζω είναι το προσωπικό κίνητρο πλέον, γιατί όλα τα άλλα έχουν καταριφθεί.
    Καλή συνέχεια σε όλους μας!

  • Δημήτρης Κοσκινάς / Jun 18

    Πολύ σωστή τοποθέτηση συμφωνώ 100%…
    Όλα τελικά ξεκινούν από εμάς, το μυαλό μας, τη νοοτροπία και την ηθική μας…
    Είναι ο δύσκολος δρόμος και ίσως περνάει στα όρια της ουτοπίας αλλά είναι ο σωστός και χαίρομαι που υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που υιοθετούν αυτή τη φιλοσοφία.
    Πολλές φορές έχω την αίσθηση πως μερικά πράγματα δεν πρόκειται ν” αλλάξουν ποτέ σ” αυτόν τον τόπο αλλά διαβάζοντας τέτοια κομμάτια και βλέποντας και τα σχόλια που ακολουθούν, τρέφω ολοένα και περισσότερες ελπίδες πως κάποτε τα παιδιά μας θα θεωρούν δεδομένες κάποιες καταστάσεις που εμείς σήμερα τις βλέπουμε με το κυάλι. Όσοι διαθέτουμε τέτοιου είδους εξοπλισμό…

  • Eleni Scondra-Elliott / Jul 12

    Πολύ ενδιαφέρον και ειλικρινές!