TÜV Πιστοποίηση ISO & προϊόντων, Επιθεώρηση, Εκτίμηση, Εκπαίδευση (και Web), Coaching, Διακρίβωση μετρητικού εξοπλισμού, Ανάπτυξη και αξιολόγηση Ανθρ. Πόρων





Uncategorized
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΜΥΝΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΙΣ ΤΟΜΕΣ ΡΙΖΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ!

26 Jul
2012

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΜΥΝΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΙΣ ΤΟΜΕΣ ΡΙΖΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ!

Author: Constantinos Mitropapas
Comments: 5
No tags here

«Όλοι σκέφτονται ν’ αλλάξουν τον κόσμο, κανείς όμως δεν σκέφτεται ν’ αλλάξει τον εαυτό του.»

-Leo Tolstoy



Είναι εύκολο να αναγνωρίζουμε τα λάθη των άλλων, να ασκούμε κριτική και να κρυβόμαστε πίσω από αυτά, υποβαθμίζοντας ή σκεπάζοντας εκείνα των οποίων υπαίτιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι!


Πόσο έτοιμοι είμαστε, παραλλήλως της ανωτέρω διαδικασίας, να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη και να δώσουμε προτεραιότητα στην αλλαγή που θα ξεκινήσει από το δικό μας “αποτύπωμα”;
Τη προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική, οικογενειακή ζωή, τους όποιους κοινωνικούς ρόλους υιοθετούμε και εκπληρώνουμε καθημερινά, χαράσσοντας πορεία και αποτελώντας πρότυπο για ομάδες άλλων ανθρώπων γύρω μας!

Ο θεσμός της οικογένειας, ανέκαθεν ήταν ένας ισχυρός μηχανισμός άμυνας, ένα προπύργιο ηθικής και αξιών (διαφορετικό από οικογένεια σε οικογένεια, όμως πάντα ένας πυλώνας πρωτογενών ανείπωτων αρχών), ένα κοινωνικό εργαλείο συνοχής, που λειτουργούν ανασταλτικά σε κάθε “σειρήνα” διάβρωσης και διαφθοράς, σε κάθε κάλεσμα απόκλισης από την ευθεία γραμμή!
Το σχολείο, η παρέα, οι άλλες κοινωνικές εντάξεις (αθλητικά – πολιτιστικά σωματεία κλπ), ασφαλώς έχουν το συμπληρωματικό τους ρόλο -πολύ σημαντικό πολλές φορές-, όμως είναι αδύνατο να τεθούν επικεφαλής, αδύνατο να υποκαταστήσουν την οικογένεια.
Κάθε φορά που ένα νέο ερέθισμα, μία περίσταση, ένας “πειρασμός”, τείνει να παρασύρει κάποιον να εξοκείλει, η οικογένεια είναι εκείνη που ασκώντας την πρωταρχική της άτυπη επιβολή, “χαστουκίζει” το υπό επιρροή μέλος και “πιάνοντάς το από το αυτί” το οδηγεί ξανά στο σωστό δρόμο!

Τι συμβαίνει όμως, όταν εμείς οι ίδιοι, έχουμε γίνει ο εχθρός;

Εξετάζοντας τις επιπτώσεις της αλλοίωσης που επέφερε σε όλους τους τομείς, η λαίλαπα της σύγχρονης Ελληνικής παθογένειας, δεν θα δυσκολευτούμε να αναγνωρίσουμε στοιχεία διαφθοράς και παρέκκλισης, ακόμη και στις δομές – λειτουργίες της ίδιας της οικογένειας.
Ο δρόμος της αρετής δεν είναι πάντα εκείνος που η σύγχρονη οικογένεια υποδεικνύει ως πρότυπο, στα νεαρά μέλη της και ως ντόμινο σε πλήρη δράση… το κατρακύλισμα, σταματημό δεν έχει.

Σήμερα λοιπόν, άθελά μας, ως ταγοί οικογενειών που γαλουχούν νέα μέλη, έχουμε ήδη διαβρωμένα μυαλά και, όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε, δεν είμαστε πάντα ακέραιοι και άτεγκτοι. Δεν αποτελούμε το ιδανικό πρότυπο.
Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα, θα έλεγα ότι η σύγχρονη οικογένεια, ενώ εξακολουθεί στην καθημερινότητα και σε βραχυχρόνια εξέταση να αποτελεί έναν ανασταλτικό παράγοντα της καθημερινής διαφθοράς (ναρκωτικά, ποτά, κακές παρέες… ), υποδεικνύοντας πάντα το “σωστό”, αυτό το σωστό, δεν ταυτίζεται με εκείνο που πρεσβεύουμε για το μέλλον των παιδιών μας και ουσιαστικά σε μακροχρόνια εξέταση, αποτελεί ισχυρό εμπόδιο στις τομές ριζικών αλλαγών που απαιτούνται.
Ισχυρό εμπόδιο, γιατί η οικογένεια δεν έχασε το ρόλο της, δεν έχασε την επιρροή της, δεν παραμερίστηκε και κάτι άλλο υποκατέστησε τα θεσμικά της καθήκοντα.

Τα νέα μέλη, τα παιδιά μας δηλαδή, είναι εκείνα που μπορούν ν’ αλλάξουν τον ρου της ιστορίας και της εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας.
Είμαστε εμείς, εκείνοι που ζητούμε τομές και στρεφόμαστε -παραλλήλως των προσπαθειών άμεσης αλλαγής των πραγμάτων σήμερα- να συντελέσουμε στην ουσιαστική αλλαγή, εστιάζοντας στο πως θα θωρακίσουμε και θα εξοπλίσουμε κατάλληλα τα σημερινά παιδιά, ταγούς (επιχειρείν, πολιτικής, επαγγελματίες, οικογενειάρχες, φίλους, κλπ) του 2030, ώστε να έχουν τα εφόδια να χτίσουν τον κόσμο που τους αρμόζει, μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή όμως, την οποία στα σχολεία πλέον θα τους διδάσκουμε τρόπους να κάνουν ένα άλμα στο μέλλον, η ίδια τους η οικογένεια, ως ενεργό τμήμα της παθογένειας, θα αντιδρά με σθένος, ξεθωριάζοντας τις αξίες, το όραμα, την ηθική και παρέχοντας πρότυπα, που θέλουμε να γίνουν… παρωχημένα!!!
Πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να φύγουμε από την καθημερινότητα της δικής μας ζωής και να κοιτάξουμε με ενδιαφέρον πως οι πράξεις μας θα εμπνεύσουν τις νέες γενιές να αξιώσουν κάτι καλύτερο!
Είδαν τα παιδιά μας, να μην τα πετάμε από το παράθυρο του αυτοκινήτου τα σκουπίδια μας, κινούμενοι στην Εθνική οδό και σήμερα θεωρούν αδιανόητο τα ίδια να υιοθετήσουν τέτοια συμπεριφορά. Καθημερινά βλέπουν τα πρότυπά τους (εμάς) και συγκροτούν ανάλογα τον χαρακτήρα τους.

Είναι σίγουρο ότι κάτι δεν κάναμε καλά και τώρα θα πρέπει με τόλμη να το δεχθούμε!

Αν το τολμήσουμε, θα το αλλάξουμε!

Έχουμε άραγε τη δύναμη που απαιτείται, ώστε να δούμε μέσα στο σπίτι μας, τι κάνουμε λάθος;


Κωνσταντίνος Μητρόπαπας

5 Comments:

  • Φίλιππος Τεπασκουάλος / Jul 30

    Αγαπητέ Κωστή,
    Θα συμφωνήσω απόλυτα με όσα έγραψες.
    Πράγματι άμα εμείς δεν αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, δεν μπούμε στη διαδικασία να αλλάξουμε τις όποιες κακές παθογένειες, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αλλαγή στην νοοτροπία των μελλοντικών κοινωνιών και απλά θα διαιωνίζουμε τα κακώς κείμενα.
    Θα πρέπει να σου πω όμως ότι ακόμα είμαστε πάρα πολύ πίσω ως νοοτροπία και ως φιλοσοφία σαν λαός και δυστυχώς τα παιδιά μας ή αν θέλεις οι νεότερες γενιές, δεν έχουν ακόμα εξοικειωθεί με αυτό που λέγεται «δομική αλλαγή» της σύγχρονης κοινωνίας.
    Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα για να γίνω πιο κατανοητός στα οποία συμπτωματικά ήμουν και αυτόπτης μάρτυρας της γνωστής Ελληνικής παθογένειας:
    1. Ένας νεαρός μια μέρα κατέστρεφε ένα παγκάκι σε δημόσιο πάρκο. Στο ερώτημα γιατί το καταστρέφεις από κάποιον περαστικό, απάντησε «…τι σε νοιάζει δικό σου είναι?». Ο Γερμανός, ο Γάλλος ή όποιος άλλος Ευρωπαίος δύσκολα θα το έλεγε αυτό.
    2. Ένας δάσκαλος κάλεσε γονέα για να του περιγράψει την κακή εικόνα του παιδιού του στο σχολείο καθώς και ορισμένες παραβατικές συμπεριφορές. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο γονέας απείλησε τον δάσκαλο ότι δεν έχει δικαίωμα να ασκεί τέτοιου είδους κριτικές και να περιορίζεται μόνο σε αυτό που τον πληρώνει το κράτος (είναι πολλά αυτά τα περιστατικά δυστυχώς!).
    3. Επανειλημμένος βλέπω παρκαρισμένα αυτοκίνητα επάνω σε ράμπες αναπήρων, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα με έναν οδηγό (νέο ηλικιακά!) να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας.
    4. Επανειλημμένως έχω δει νέο κόσμο να «πετάει» οργανικά σκουπίδια στους μπλέ κάδους ανακύκλωσης.
    5. Δυστυχώς ακόμα πληρώνεται ο γιατρός, ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος χωρίς να εκδίδει απόδειξη (το κάνουν και οι νέοι πλέον αυτό συστηματικά….).
    6. Ανεχτήκαμε την κα Ρεπούση χωρίς ίχνος σχολίου από κανέναν όταν αποχώρησε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 19 Μαϊου, όταν ζήτησε να τηρηθεί 1 λεπτού σιγή ο Πρόεδρος της Βουλής στη μνήμη των σφαγιασθέντων Ποντίων από τους Τούρκους (θυμίζω ότι σχεδόν χάθηκε μια γενιά!), αλλά την ίδια στιγμή εξαντλήσαμε όλη μας την αυστηρότητα να αποκλείσουμε από την Ολυμπιακή Ομάδα την Παπαχρήστου επειδή έγραψε «ρατσιστικό» σχόλιο.
    7. Ανεχόμαστε την όποια παραβατική συμπεριφορά των κουκουλοφόρων και των άλλων γνωστών-άγνωστων παιδιών που λεηλατούν κάθε φορά το κέντρο της Αθήνας, αλλά μόλις ξεκινήσει η διαδικασία σύλληψης τους και η παραδειγματική τιμωρία τους κανείς δεν θέλει να υποστούν αυτοί οι «άνθρωποι» καμία συνέπεια και πρώτα από όλα οι νέες γενιές.

    Φίλε Κωστή, έχω πολλά να γράψω ακόμα, αλλά δεν έχει νόημα. Σίγουρα πρέπει να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές στις συμπεριφορές μας και αυτές να περάσουν στα παιδιά μας. Αλλά φοβάμαι πως κάποιοι άλλοι που τους βολεύει αυτή η κατάσταση και θέλουν να ζουν σε μια ανακατεμένη και αναρχική κοινωνία θα επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά των νεότερων γενεών και δυστυχώς αυτό δεν μπορούμε να το ελέγξουμε όπως π.χ. το καθοδηγούμενο σύστημα παιδείας μας.

  • Έρη Κορωναίου / Jul 30

    Σωστές οι σκέψεις.
    Το θέμα είναι γιατί δεν κάνουμε καλά και πως θα καταλάβουμε τι πρέπει να αλλάξουμε…
    Για μένα όλα πηγάζουν από την χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχουμε σα λαός και σαν άτομα.
    Δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, θέλουμε αναγνώριση από τους άλλους για να αισθανθούμε ότι αξίζουμε κάτι… Όταν το μέσα σου είναι άδειο, λυπημένο, άχαρο, κοιτάς στο έξω σου για να πάρεις θετικά μηνύματα…μόνο που αυτά είναι απλά “χαντζαπλαστ” και όχι το σωστό φάρμακο…

  • Marilena Kalomiri / Jul 30

    Έχετε πραγματικά επικεντρωθεί στην ουσία των πραγμάτων.

    Όλα από εμάς ξεκινούν, η εικόνα μας προς τα έξω έχει άμεση επιρροή σε αυτά που τα παιδιά μας δημιουργούν σαν πρότυπα …
    Ο πατέρας μου έλεγε: τα παιδιά είναι μαι φωτογραφική μηχανή που δεν ξέρεις κάθε πότε ενεργοποιείται!!!

    Έχω δύο παιδιά και το βλέπω συνέχεια – όμως οι αξίες δεν έχουν επηρεαστεί νομίζω, αντίθετα τώρα καλούμαστε να κρατήσουμε αυτές τις αξίες ακόμα περισσότερο ….
    Ωραίο άρθρο περιεκτικό και συνοπτικό …

    (από το LinkedIn)

  • Σταθοπούλου Βίκη / Aug 01

    Απαιτούνται πολλά «κιλά» αυτογνωσίας, προσωπική δουλειά του καθενός με τον εαυτό του, ώστε μέσα από μια συνεχή διαδικασία ενδοσκόπησης, να μπορεί κανείς να ανακαλύψει πρώτα τον εαυτό του, τις αδυναμίες του, να εντοπίσει τα δικά του λάθη και όχι των άλλων πρώτα…..που είναι το εύκολο και το πιο προσφιλές χόμπυ σε όλους μας!
    Πρέπει κανείς να έχει την εσωτερική δύναμη και αντοχή να «τσαλακώσει» πρώτα από όλα τον εαυτό του……να προσπαθήσει να τον αλλάξει προς το καλύτερο πάντα και αν το καταφέρει αυτό, γιατί όχι, τότε να προσπαθήσει να αλλάξει και να κάνει και τον κόσμο γύρω του, καλύτερο!!!

  • max / Nov 14

    thanks for information.